Werkelijkheid

De NRC liet drie dichters dichten bij afleveringen van Game of Thrones. Möhlmann doet in het interview direct een openingszet dat deze fictie toch ook naar onze werkelijkheid verwijst, waarna Deckwitz (Heytze is de ander) scherp opmerkt dat de serie veel fans heeft, waarschijnlijk meer fans dan de werkelijkheid. En dan klopt, als ik een artikel lees over de Amerikaanse midterms. De krant schrijft dat een Mexicaan enkele Amerikaanse grenswachten heeft gedood, daarvoor wordt veroordeeld en dan roept dat hij er nog meer van kant wil maken. Dan, schrijft de krant, verschijnen hoofdletters in beeld: “Democraten hebben hem in ons land gelaten.” Ik kan daar boos om worden, dat gebrek aan nuance en dat alles strijd is geworden.

Een andere werkelijkheid is dat de badkamer klaar is. Het huis is weer van ons. Het is nu zaak om spullen weg te doen die we niet meer gebruiken, of waarvan we te veel hebben. Zijn zestien handdoeken echt nodig?

Allerzielen

Door de herinneringen van Facebook vond ik dit oude bericht, dat ik nog eens plaats omdat het gisteren 2 november was, Allerzielen.

Veel te doen over de dood de laatste tijd. Er was een stille tocht voor een hond die was doodgeschoten en de EO presenteerde Dood voor Beginners. Verder lees ik in de krant dat dood zijn tegenwoordig een heel andere betekenis heeft dan vroeger. Hoe ver ik terug moet voor die ommekeer wordt niet duidelijk. Ook lees ik dat er bedrijven zijn die na je overlijden uit jouw naam tweets versturen. Zou dat ook met gedichten kunnen? Ik beland nog bij @WaardigSterven die Dam tot Damlopers voorziet van de slogan ‘Omdat ik zelf wil bepalen wanneer ik finish.’ Of ik dat grappig vind is niet aan de orde. Wel de vraag of ik voordeel heb van mijn eigen traagheid. En hoe vriend Ton daarmee omgaat. Die op zijn blog schreef:

De werelden waar de poëzie op placht te reageren, worden steeds sneller door andere, nieuwere werelden vervangen.

Over mijn vader ben ik niet optimistisch. Ik vond hem verward en hij lijkt dingen steeds sneller te vergeten. Ik vertelde hem dat Roos en ik het volgende weekend weg zijn en dat we dus niet bij zijn verjaardag kunnen zijn, die hij per se in zijn oude huis wil vieren. Bij mijn vertrek wist hij dat niet meer. Ik vroeg hem ook wat hij van zijn situatie vond, hoe het met hem gaat, maar kreeg het verdrietige antwoord, dat hij er op deze manier niets meer aan vindt.

De kitter is zojuist geweest en dat is klaar. Nu is de loodgieter bezig met de laatste klus (de meubelladen) en de deur moet passend worden gemaakt. Vanavond kunnen we douchen.

Problemen bij de groente

Ze zocht het op. Ik loop in een passage, als ik van achteren wordt geduwd. Degene die dat doet – het blijkt een meid (een wijf eigenlijk) – snijdt me direct de pas af naar links en kijkt dan omzichtig om of ik er wat van ga zeggen. Waar was dat voor nodig, vraag ik. Maar ze loopt weg, de Albert Heijn in. Daar moet ik ook zijn, dus bij de groente ontstaan problemen. Roos vraagt waarom ze dat deed, waarop ze zegt dat ik haar de pas afsneed. Draai de leugen gewoon om. Dan wordt ze agressief naar Roos (nooit verstandig, die kan zich goed verweren), maar ik spring ervoor. Ze begint woest aan mijn paraplu te trekken. Een soort van schreeuwend touwtrekken (zij dan) in de supermarkt volgt. Je merkt direct het nadeel van de 15-jarige zaterdaghulpjes: die doen niets. Ik weet haar van mij af te zetten, waarna een scheldpartij volgt. Sukkels zijn we en erger. Vervolgens een kat- en muisspel, met smerige blikken telkens als ze ons in een gangpad ziet. Het is een vreemde ervaring: agressie die zich plots en onverwacht tegen je keert.

Ik bezocht mijn vader donderdag en woonde een moeizame fysiotherapie-sessie bij. De koffie erna was gezellig. Gisteren is ie weer gevallen, waardoor er nieuwe foto’s gemaakt moeten worden van de al pijnlijke heup. Ik vrees voor zijn mobiliteit. Na de eerste harde val, is hij nu twee keer gevallen. Het wordt een lang herstel, zo dat al gebeurt.

De tegelzetter kwam vandaag de laatste tegels leggen. Morgen komt hij even langs om te voegen waarna het meeste werk is gedaan. Hierna nog kitten, de wastafel, radiator, de douche en de douchewand plaatsen en de klus is klaar; op woensdag.

Op tv zegt iemand dat ie bang is voor een stukje paniekgevoel.

What’s in a name

Met verbazing gekeken naar een item bij NH Nieuws. Voor de straatnamen in een nieuwe wijk in Zaandam koos het gemeentebestuur voor het thema muziek. Mensen wonen er aan Fagot 26, Aria 3 of Hobo 5. Die laatste naam moest veranderen, stelden de bewoners, want hobo lijkt op homo en dat leidde tot vervelende grapjes. Het gemeentebestuur ging overstag en Hobo werd Piccolo. Na klachten van het Zaanse discriminatiebureau over homofobie, gaat het gemeentebestuur gelukkig overstag en wordt Piccolo de Hobostraat, maar dan wel met de toevoeging straat.

Einde ochtend 50,8 km gefietst, waarschijnlijk het laatste ritje van het jaar. De app stond nog op wandelen, waardoor mijn calorieverbruik op 5990 uitkwam, wat in werkelijkheid 1200 is.

Mijn vader bezocht. Hij oogde frisser dan donderdag en bracht zijn vaste repertoire aan grappen. Het personeel gaat er goed mee om. Nee mijnheer Van der Schaaf, ik heb dit keer geen port voor u. En hoe gaat het met het goddelijk lijf? (Theo, zegt ie, komt van Deus, wat God betekent, dus heb ik een goddelijk lijf.) Mijn vader is koppig. Hij moet zitten in een stoel om zijn spieren aan het werk te zetten, maar dat vertikt ie. De zuster liet het deze keer lopen, vanwege de visite, maar ik weet zeker dat ze snel terugkeert en dan geen halve maatregelen neemt. Zitten! Niet zeuren! Geen zachte heelmeesters hier.

Vanavond schelvis op zijn Indiaas met linzen en heel veel ingewikkelde kruiden, zegt Roos. Ik breek inmiddels een Tsjechisch bier aan.

Levenslist

Het blog van Ton van ’t Hof is verplichte kost voor me geworden. Los van dat ik hem als vriend beschouw, ken ik geen andere bloggers die zo openhartig schrijven over dit complexe, maar ook vaak zo simpele bestaan, waarbij hij zich niet altijd au serieux neemtMooie eigenschap: zelfspot, of tenminste zelftwijfel.

Roos kreeg voor haar verjaardag het boek Ikigai, wat ik nog in zijn geheel wil lezen. Het zegt dat we iets kunnen leren van de Japanners op het eiland Okinawa, die gemiddeld genomen gezond oud worden, heel oud. De essentie lijkt zich toe te schrijven naar dit motto: matig jezelf, houd het leven op tachtig procent. Het boek lijkt ook te propageren dat het prima is om honderd jaar oud te worden. Een leeftijd die ik wel met voorwaarden omkleed, want mits altijd met Roos, mits beiden gezond, mits we een beetje rondkomen (hoewel geld niet zaligmakend is).

Ik las bij NRC ook over het Finse fenomeen drankhangen, wat ingeleid werd als:

In je joggingbroek op de bank de ene na de andere fles bier aan je mond zetten, met een flinke variatie knabbels in de buurt. Het is waarschijnlijk niet het soort ontspanning waar je trots op bent, maar daar kan verandering in komen. ‘Drankhangen’ wordt dit najaar populair.

Het artikel spreekt over excessen, de roes net tegen dronkenschap aanzetten en dat past ons niet. Roos en ik hebben wel een gezonde lethargie: we kunnen als geen ander de boel de boel laten. Vroeger noemden we dat zen, nu dus Ikigai. Verplichtingen dienen zich sowieso wel aan, dus waarom najagen?

Vandaag geen bodycombat gedaan. Het gezeul vrijdag met de tegels is dusdanig in het lijf geslagen dat meer inspanning te veel zou zijn. Wel gefietst naar Ouderkerk aan de Amstel en een rommelmarkt op het Museumplein bezocht.

Gutsen

IMG_1936Toch zelden dat spullen op tijd worden afgeleverd. Tussen 10.00 en 12.00 uur werd 12.45 uur. In dit geval ging het om de tegels voor de nieuwe badkamer. Aflevering tot de deur natuurlijk, wat in ons geval betekent alle tegels naar drie hoog zeulen. Vooraf gingen we uit van een uurtje sjouwen, wat wel klopte. Maar doe het maar, 600 kilogram omhoog werken in pakken van 25 kg. Jeetje, wat was dat zweten, met toenemende vermoeidheid in de armen en benen. Roos hield zich kranig. En dat op haar verjaardag. Klasbakje.

Vanavond gaan we uit eten met vrienden. Spaans eten. Hopelijk wordt het een herhaling van Malaga. Wat me daarvan nog bijstaat: gegrilde sardines, gefrituurde visjes en octopus, kroketten van inktvis, bloedworst met gestoofde wortel en stoofpot van everzwijn.

Tief in den Wald hinein

fullsizeoutput_cc6In Bad Lippspringe?, zei een vriendin die er niet ver vandaan woont. Maar, maar… dat is een kuuroord voor senioren! Heb je de winkels niet gezien met steunkousen? Nee, niet gezien, want we kwamen niet in het centrum. We kwamen om te wandelen in de bossen, met saunabezoek bij terugkomst. Onze eerste tocht, de Paderborner Höhenweg, beloofde 21 km ‘eindrucksvolle Buchenwälder, kulturhistorische Sehenswürdigkeiten und immer wieder fantastische Ausblicke. Roos en ik hebben een mooie geschiedenis van verdwalen, maar Duitsland zou anders worden, want wel goed bewegwijzerd. Dat klopte ook, maar dat ene bordje bij dat kruispunt, werd toch gemist, wat onze tocht van 21 naar 11 km terugbracht. ’s Middags in de sauna namen we stilletjes onze vergissingen door en besloten tot revanche. Die diende zich aan als de Hermannshöhen, een tocht van 8,6 km, door het Teutoburgerwoud, naar het Hermanssdenkmal. Dit beeld (ruim 53 meter hoog), verwijst naar de Slag bij het Teutoburgerwoud (9 na Chr.) waarbij Hermann (Arminius) de Romeinen in de pan hakte. Deze keer was het pad wel goed aangegeven, uitstekend zelfs. Na 4 km kwamen we er echter achter dat dit geen ronde was, maar een rechte lijn naar het monument en ook weer 8,6 km terug, over twee forse heuvels. Ook een mooie constante van ons: we nemen altijd te weinig drinken en eten mee. En de zeldzame café’s die we onderweg tegenkomen, zijn altijd gesloten. Had ik die middag puf gehad, had ik zeker steunkousen gekocht; voor de verkrampte kuiten.

Schermafbeelding 2018-09-17 om 17.04.59