Mijn Duitse neef Carsten heeft tot mijn verrassing zijn carrière als financieel adviseur aan de wilgen gehangen, lees ik op zijn blog. Hij reist momenteel geheel alleen door Schotland als Munro Bagger. Munro’s zijn bergen hoger dan 3000 voet en zijn vernoemd naar Sir Hugh T. Munro (1856-1919), die 282 van dergelijke Schotse bergen in kaart bracht; wandelend en klimmend. Mijn neef doet ze aan met zijn WoMo (Wohnmobil), maar is sportief genoeg om er een paar te beklimmen.

Mijn neef is net 53 geworden, even oud als ik ben. Ik wil hem graag vragen waarom hij tot dit besluit is gekomen. Misschien kon het gewoon, zaak van de hand doen en met je gezin van de rente leven. Misschien is het ‘t besef dat je over de helft bent en je nog iets wilt doen, dat je ergens betekenis aan wilt geven. Ik denk niet dat je dat bereikt door 282 Schotse bergen te zien, maar ik vind het een heerlijk onzinnige keuze. Je kunt ook op pelgrimstocht gaan, een motor kopen of naar Drenthe of Groningen verhuizen, maar 282 bergen zien is nutteloos genoeg. Zou ik het doen? Zonder Roos? Geen denken aan, maar er schuilt een romanticus in mij, een man met een hang naar nostalgie. Die zomaar kan kiezen voor iets buitenissigs als een zwerftocht.

3E049313-CE25-4AE9-AB0D-A8F2ED415457Van alle Fransen leest negentig procent elke maand een boek en dertig procent leest elke twee weken een boek, aldus het achtuurjournaal van TF1. Ik vond het goede cijfers en wilde weten hoe veel boeken Nederlanders lezen, maar het rapport Leestijd van het SCP had die cijfers niet. Wel constateert het SCP dat de leestijd bij ons sterk is afgenomen en dat als men leest, dat vooral online gebeurt. In Parijs voldeed ik aan geen enkele norm, wat ik toeschrijf aan het ontdekken van nieuwe buurten (dit keer bij Montmartre en niet bij Chateau d’Eau), nieuwe musea (Marmottan Monet en Fondation Louis Vuitton) en veel restaurantbezoek, met een voortreffelijk menu dégustation bij Le Chateaubriand voor de verjaardag van Roos.

Wat ons opviel was dat we vaak lang moesten wachten voor toegang, wat vorige jaren echt minder was. We stonden ook in de rij voor het Centre Pompidou en waren bijna aan de beurt toen bleek dat we niet in de rij stonden voor het museum, maar in die voor de bibliotheek. Snel naar de goede rij, maar die was twee straten lang, en vier uur later nog even lang, zodat we de tentoonstelling over Francis Bacon moesten missen.

We aten gisteren in Les Philosophes en kwamen in gesprek met een vriendelijk echtpaar uit Bretagne. Het bleken gepensioneerde kippenhandelaren met een pied à terre in het eerste district van zeventig vierkante meter; twee jaar geleden gekocht. We hadden al stevige prijzen gezien, zoals een zolderkamer van amper 18 vierkante meter voor 230.000 euro. Het echtpaar sprak over 15.000 euro per vierkante meter (wij berekenden later dat hun appartement ruim 900.000 euro moet hebben gekost), maar dat het in New York – waar hun zoon werkt – helemaal uit de hand loopt. Een kamer van 40 vierkante meter kost hem 6000 dollar huur per maand. En al die tijd spraken we Frans, wat ons verrassend goed afging. We meenden alleen eet-Frans te beheersen (dat je weet wat je bestelt en dat je dat uit kunt spreken), maar het gesprek verliep vlot. Mede dankzij de lieve dame die haar best deed om rustig te praten.

Bij de tramhalte bij vertrek landde een duif op mijn bemutste hoofd, wat leuk was voor de toeristen die er ook stonden. De duif wilde maar met moeite van mijn hoofd en ging dus toen op mijn rug zitten. Met dat gefladder leek het alsof een vleermuis in mijn nek wilde kruipen. Vervolgens ging ie nog op mijn koffer zitten. Ergens online las ik dat de duif vrede en harmonie brengt en dat de duif je vraagt om je in verbinding te stellen met je hogere zelf, om in harmonie te leven met het universum. Maar dat had ik al gedaan in Puerto de Santa Maria …

De mens van nu leeft in een vrije, veilige en toegankelijke wereld, stellen de makers van VPRO Tegenlicht. Toch ervaren we de wereld als chaotisch en complex, door de vele prikkels en complexe informatie. We gebruiken er woorden voor als crisis, dreiging, risico, schaarste en schaamte. Ook in onze week Andalusië ontkwamen we niet aan het nieuws over het jaar 2100 waarin West-Nederland onder water staat en zagen we op tv dat er onrust is in (een nog niet onafhankelijk) Catalonië. Meer complexiteit bood onze week in Puerto de la Santa Maria niet. Het waren dagen vol lethargie – van slapen, eten, drinken, een uitstapje, lezen of wandelen naar de supermarkt of een restaurant. Dit stap-voor-stap-leven was nodig, vonden we, want het was het halfjaar ervoor druk genoeg. En we merkten dat vakantie voor ons nooit betekent dat je je hoofd leegmaakt, maar dat we door afwezigheid van gebruikelijke prikkels juist openstaan voor nieuwe indrukken. Op vakantie zien we scherper, smaakt alles beter, zijn we nog liever voor elkaar. Dat belooft wat voor komende week, als we Parijs aandoen. A bientôt.

Hotel Vanilla Sweet schreef ik na een vakantie in Tokyo, Veulen van bloed en honing had geen specifieke aanleiding, maar ontstond door Roos die mij vaak naar Spanje sleurde en flamenco ‘serveerde’ als smaakmaker. En dan met name de muziek van Camaron de ls Isla, wiens teksten ik in de bundel verwerkte. Er zijn twee exemplaren verkocht. Daarom bij deze, de pdf. U mag hem (als het lukt) downloaden.

Het was vandaag de Internationale dag van de Fotografie. Ik kwam geen enthousiaste fotograaf tegen. Aatjan Renders is van een ander kaliber. U zou zijn werk eens moeten bekijken.

Nederland is een moeilijk bomenland, lees ik, vanwege de vele contrasten. Dat realiseerde ik me niet. Het veranderde ook mijn relatie met een vriendin: een konijnachtig fantasiedier. “Ik wil dat je naar me kijkt”, zei ze. “Dat je me goed observeert en daarna tegen me zegt wat je ziet.” Op dat moment wist ik niet of ik een blije smiley of een panieksmiley moest inserten.

‘Als je niet ophoudt, sla ik je verrot’, zegt een man in een boot tegen zijn zoon die de boot bestuurt. Bij de volgende opening tussen de woonboten zie ik hem zijn zoon met een spaan dreigen.

Toen het 38 graden was, kon ik beter met de warmte omgaan dan de hitte van dit weekend. De geringste inspanning – even lopen waardoor ik de bootscène meemaakte – betekent zweten en opnieuw douchen; koud.

Een vriendin van Roos heeft veel geld opzijgezet voor haar begrafenis, waarna Roos me thuis vertelt dat die wat haar betreft geen heisa moet worden. Voor de zekerheid gaat ze binnenkort een verzekering afsluiten. Ik ga mijn polis ook verhogen. Die loopt al lang, want mijn ouders vonden het belangrijk. Met 2,35 euro per maand red ik het echter niet. Roos en ik hebben ooit een pact gesloten, dat als het zover is, dan maar tegelijk. En is dat fucking romantisch.

Ach het leven. Sociaal psycholoog Naomi Ellemers zet de bijl aan de wortels van succes, in het leven of beroepsmatig. Ze vindt het vreemd dat mensen geloven dat er een geheim over het leven bestaat dat niemand anders kent. Quatsch!

Als ik succes heb, betekent dat niet dat jij er ook succes mee hebt als je precies dezelfde stappen volgt. Dat vinden mensen heel moeilijk te aanvaarden, dat er geen duidelijke oorzaak-gevolgrelaties bestaan. Maar de helft van de tijd doe je maar wat en achteraf kan dat dan een toevalstreffer zijn.

Ze brengt het betoog ook naar het bedrijfsleven, dat hunkert (ook in mijn organisatie) naar best practices en dat de mensen daarachter dan andere bedrijven gaan adviseren. Maar zegt Ellemers. Op grond waarvan? N=1, jongens, het was één bedrijf. Misschien had je geluk.

Ik doe ook maar wat, ben pas sinds mijn 35ste, na terugkeer uit Ierland, met een soort van loopbaan bezig, die met het nodige geluk leidde tot wat ik nu doe. Dat gaat best aardig, kan ik zeggen, maar met talent heeft het niets te maken.

Jacques Brel zei het al: talent bestaat niet. Alleen jezelf ergens volledig aan toewijden. En dat heeft Jacques gedaan, aan het leven. En van één en twee en hupsakee. Ik doe mee.

Soms creëer ik cinematografische ervaringen door op een winterse alm te jodelen dat vrede de enige hobby is die ik met de wereld deel. Anderen vinden dat ik tot de Heer zing, en specifiek zijn rol als bemiddelaar. Eén keer kreeg ik bericht dat Zijn iPhone ten noorden van Ter Apel was gevonden. Ik kreeg Zijn voicemail, dat veel foto’s de cloud binnenstromen, dat twee verstrengelde handen duimendraaien.

Malek F stak op 5 mei 2018 op straat in Den Haag drie mensen neer. Hij verklaarde dat ’een vogel’ hem had ingefluisterd dat hij mensen moest doden. Ook gelooft hij dat  satanisten hem achtervolgden en zag hij visioenen van ’vrouwen uit de hemel’. Als het niet zo gruwelijk was, zou het sterk proza zijn. Vrijdag na het werk op het terras een pilsje gedronken met mijn schoonvader en Roos. Daar Barend en Annemarie van Silver Portrait Store weer ontmoet; de mensen die Roos en mij zo mooi portretteerden.

Zaterdag weer eens gefietst, naar mijn vader in Purmerend, die er helaas niet was, maar dat is een goed teken, want meestal is ie dan onderweg met de bus voor een toertochtje dat De Rusthoeve een paar keer per maand organiseert. Dat gebeurt de laatste tijd vaker, dat ik wil langsgaan en hij er niet is. Hopelijk kan hij de komende hitteperiode goed aan.

Vandaag gesport, eigenlijk was het te warm, waarna ‘zwager’ Theo Deutinger belde dat ie in de stad is. Hij was deze week gids voor een twaalftal Oostenrijkse architecten die Nederland bezochten, vooral Rotterdam en die afsloten in Amsterdam. Hij bereidt intussen het kunst- en architectuurfestival minus 20 degrees voor, dat volgend jaar in Flachau zijn lustrumjaar beleeft. Wie weet kan ik ook wat inzenden, want poëzie stond als van de weinige kunsten daar nog niet op het programma.

Of ik tot slot kon vertellen wat de drie dagen mentale kracht mij brachten, vroeg de trainer zeer gericht aan mij, wat me verraste, want waarom niet een ander gevraagd. Of was ik weer te nadrukkelijk aanwezig? Ik gaf een antwoord waar de groep zich wel in kon vinden, waar een andere collega terecht aan toevoegde dat ze collega’s heeft leren kennen met wie ze zelden samenwerkt. Leuk dus, wat ook bijval kreeg.

Terugfietsend sprak ik met een andere collega nog over suiker, dat in veel producten zit (zestien klontjes in een witbrood). Suiker is het nieuwe gif, de sluipwesp van de dood (dramatisch genoeg?). Wat de collega stoorde, was dat de trainer die ons voedseladvies gaf deed alsof suikerreductie moeilijk is, onvermijdbaar haast. Daar had hij bij nader inzien iets over willen zeggen, dat je kunt beginnen door onverpakt voedsel te kopen, zodat je weet dat er verder niets inzit of aan is toegevoegd. Helder punt!

In Barcelona hebben Roos en ik heerlijk gegeten en zelden gesnackt. Op het vliegveld wilde ik wel wat zoetigheid. Ik bestelde bij de koffie een enorme donut, tjokvol Nutella en daaromheen een laag chocolade. Een paar minuten nadat ie op was, kreeg ik het Spaans benauwd, want al die energie kwam vrij. En tien minuten daarna werd ik heel slaperig. Het was een sugar rush zoals ik nooit eerder heb gehad.

Wat ik ook hoorde: je hebt lichte slaap, gewone slaap, diepe slaap en remslaap. Voor een goede nachtrust moet je minstens vier slaapfases doorlopen. En zei, de trainer, door één eenheid alcohol raak je één slaapfase kwijt. Dus moet ik na de suiker ook de alcohol laten staan, en o nee, in wijn zit ook suiker…

Thuis deed ik een hazenslaapje. Die was ze vergeten te noemen.