Geplaatst in Geen categorie

Goed volk?, vraagt mijn vader als ik op de deurbel druk. Ja, goed volk, is het standaard antwoord, of iets anders, maar dat hoort ie toch niet. Eenmaal binnen blijkt dat hij een groot blauw oog heeft. Daarnaar gevraagd is hij vorige week in huis gevallen, plat op zijn gezicht, dus een grote bloedneus erbij. De bloedvlek, grapt ie later, is een mooi aandenken. Griezelig is het ook. Hij heeft in zijn val de buffetkast op een haar na gemist. De noodknop op zijn polsband werd door de val ook ingedrukt, bij toeval, waardoor er snel hulp was.

Hij zegt verder dat zijn toch al slechte zicht (één oog blind, één op vijftig procent) nog verder terugloopt. Ik vraag of ie het nog redt, naar bed gaan, douchen, de dagelijkse gang naar het tehuis aan de overkant, maar dat wimpelt hij af. Gaat prima. Mijn vader is een trots man, die zich niet graag afhankelijk maakt van anderen. Gelukkig trekken anderen zich daar niets van en hij krijgt spontaan hulp, van vooral mijn zus Marjon en broer Robbert, die een oogje in het zeil houden en (onder meer) boodschappen voor hem doen.

Het gesprek vandaag ging zoals alle andere gesprekken, met vaste rituelen over werk (dan heb je tenminste vakantiedagen, ik moet alles in mijn vrije tijd doen), over reizen en over de keuze tussen twee diners in het tehuis waar hij elke dag eet. Vragen buiten dat kader zijn bij voorbaat kansloos, want hij weet het toch niet meer. Op de weg terug zegt Roos dat zij weinig kan inbrengen, in ons vader-zoon-ritueel, maar dat ze merkt dat hij het wel fijn vindt dat we op bezoek komen. Te weinig, moet ik bekennen.

Geplaatst in Geen categorie

Potdikkie: die Affligems blond met hun 6,8 procent kwamen binnen, zo na een stevige wielerronde en dan nuchter op een terras bij De Hallen. Maar hé, het is de warmste Paasdag sinds tijden, dus je moet wat. Roos en ik hebben onze vakantie in elk geval gekozen: einde zomer wordt het Cadiz en daarna Parijs.

Goede besluiten na een goede week, die begon met de theatervoorstelling Rauw, dat de dilemma’s van het politiewerk scherp in beeld bracht. Het gesprek erna was verrassend open en zelfs emotioneel. Collega’s durfden zich uit te spreken over wat hun dwars zat, en dat was nodig. Nu nog er gevolg aan geven.

Zaterdag druk om het bezoek van die avond voor te bereiden: vrienden die we te weinig zien, kwamen eten. Het moest vegetarisch zijn, wat voor Roos geen enkel probleem was, eerdere een leuke uitdaging. Het werd een fijne avond; vanaf het moment dat ze binnen waren was het ongedwongen, gezellig (en ik gebruik dat woord zelden).

De dag erna een borrel met mijn broer Robbert en zijn vrouw Simona, omdat we jarig waren. We bezoeken elkaar niet vaak, af en toe bij train ik in Purmerend mee met mijn oude basketbalteam, maar de banden zijn hecht. En we proberen elkaar gelukkig wat vaker te zien. Zoals Robbert deze borrel voorstelde. Dat was goed te combineren met de film Hotel Mumbai die ze die middag zagen. Een film over de aanval op het Indiase Taj Mahal Palace Hotel in 2008, waarbij 174 doden en ongeveer 308 gewonden vielen.

Ik zei een goede week, maar dat kan niet na de aanslagen in Sri Lanka, waar zeker 290 doden en 500 gewonden vielen.