Recensie Hotel Vanilla Sweet

‘Het wekt mijn nieuwsgierigheid, dat is waar het om gaat’, schrijft Hans Puper bij Meander Magazine. ‘Wat kan mij het schelen hoe hij zijn maaltijd bereidt, als ik maar lekker eet.’ Hij maakte een minirecensie van Hotel Vanilla Sweet waarbij hij zich over dit gedicht boog.

Tot de zon zelf gaat flarden en een ruimte
zichtbaar wordt waarin je voorspelt
dat er regen onderweg is

regen is een scheermes dat al het geluid
dempt. Je vertelde me op dat moment
dat je een enkeltje Japan had gekocht.

Daar is een zelfmoordbos
met getatoeëerde bouwvakkers
die je waarschuwen
dat je wordt gedood als je vertrekt.

Ik weet nog dat we een paar kilometer
opliepen om gegevens uit te wisselen.

Hans zegt er onder meer over: ‘Er zit een dreiging in het gedicht: het scheermes, het enkeltje Japan en de derde strofe, die tegelijkertijd vermakelijk absurd is. Kennelijk heeft dit gesprek al lang geleden plaatsgevonden: zie ‘Ik weet nog’ in de laatste strofe. En wat voor gegevens moesten er worden uitgewisseld? Dit gedicht zet mijn fantasie aan het werk. Het is prettig open, maar bij andere gedichten gaat die openheid zo ver, dat ik de draad kwijtraak. Dat zal ongetwijfeld aan mij liggen; oordeel zelf.’

Bij De Correspondent las ik nog twee zinnen die ik graag had verwerkt in een gedicht.

Ik bezocht een eeuwenoud paleis.
Ik leerde waarom je meisjesondergoed in een kalkoen zou stoppen.

Recensie Hotel Vanilla Sweet

Cover-Hotel Vanilla Sweet-defTon van ’t Hof las Hotel Vanilla Sweet.

Nog iets wat de aandacht trekt: niet eerder schreef Van der Schaaf met zoveel zelfvertrouwen. Hij klinkt gedecideerd, is afstandelijk, autonoom. Weet poëticaal gezien wat hij wil. Dát is de voornaamste ontwikkeling die Van der Schaaf in Hotel Vanilla Sweet doormaakt.

Hieronder het echte Hotel Vanilla Sweet.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wohlfühlen

Ik vond het een verbluffend simpel, maar uiterst creatief idee. Je gaat naar een club en neemt alles op wat een (Duitssprekende) DJ tijdens het optreden roept en zegt en filtert muziek en publiek weg. Geluidskunstcollectief Faxen uit Linz noemde het Après Après. De organisatie van de vierde minus20degree Winter Biënnale in Flachau zocht er een passende locatie bij: onder een afgesloten snelweg, waar tussen het beton een repeterende, hypnotiserende voorstelling ontstond.

De organisatie van dit kunstfestival had dit jaar nog gekozen voor een thema, Wellness, maar de lustrumeditie laat de kunst vrij, werd duidelijk tijdens een symposium. Een thema haalt je als kunstenaar uit koers, vond een van de organisatoren. Dan ontwikkel je jarenlang een taal en moet je opeens kunstgrepen toepassen om te voldoen aan een ander idioom. De deelnemers van min20D18 waren minder stellig en vonden een thema wel handig. Later sprak ik de drie heren nog, onder wie ‘zwager’ Theo Deutinger. Ik drukte ze op het hart voor de 2020-versie van min20degree ook aan poëzie en woordkunst te denken. Lastig, want het festival focust op kunst en ruimte (als architectonisch idee).

Verder heb ik vandaag een ISBN aangevraagd voor Hotel Vanilla Sweet. Nu antwoord van een Vlaamse uitgeverij al maanden uitblijft, heb ik besloten de bundel zelf uit te geven. Ontwerpster Saskia van Rossum waagt zich aan een cover. Dit gedicht sprak haar bijzonder aan.

Het geeft me een universeel gevoel
als een Japans meisje een foto van me maakt.
Mijn opbollende biceps springen dan
als een ei tevoorschijn, zacht en plotseling
alsof je even uitblaast.

Het zijn steevast momenten dat ik onhandig
begin te verschijnen, zoals christenen neigen
naar een bergtraditie met klauteren.

Overleef je een transplantatie
in een vreemd land dan neig je
naar kleinigheden zoals je hand observeren.

Ik weet dan ook bijna niets over Japanners
alleen dat ze dode muizen in een sok stoppen
en in een vrieskist leggen en dat ze het woord
wederopbouw vaak gebruiken.