Zo word je een geweldige dichter, kopte tijdschrift Schrijven, wat goed uitkwam, want ik schrijf al jaren slechte gedichten, soms heel slechte gedichten. Elk advies helpt. Het artikel was met twee pagina’s veel te kort om er iets van op te steken en was feitelijk een reclame voor Ellen Deckwitz’ boek Zo word je een geweldige dichter. Houd het toegankelijk is haar advies, schrijf iets dat de lezer raakt. En onderschat je lezer niet, debiliseer ze niet, maant ze, waarna ene Lars van der Werf wordt afgebrand als producent van kwetsbare versjes die ‘zo ontzettend voorspelbaar zijn. Er staat niets in wat je al niet weet.’ (Rancune?) Maar oké, schrijf geen stomme versjes. Tegelijkertijd hekelt ze het hermetisch schrijven, ‘want hermetische poëzie kan zeker de ongeoefende lezer het gevoel geven dat hij dom is.’

Die ene zin verwoordt volgens mij het sentiment van deze maatschappij, dat alles wat elitair is, uitgebannen moet worden. De afschuw van de elite giert je tegemoet, constateerde Bas Heijne eerder dit jaar.

Overal dezelfde dynamiek: een klasse die boos is en in opstand komt omdat ze zich niet gezien en gewaardeerd voelt, te zwaar belast wordt, recht tegenover een bestuurlijke en zakelijke klasse die ziende blind lijkt.

Het punt is (Heijne maakt er meer werk van dan ik): er moet in de maatschappij een elite zijn, die grondig kennis van zaken heeft en verantwoord met de dingen omgaat. Betrek ik dat op de poëzie, dan is hermetische poëzie even oké als stomme versjes, als klassieke toegankelijke poëzie. Het onderscheid zit hem in raffinement. Een eigenschap die ik toedicht aan de elite: raffinement (verfijning) in woordkeuze, weloverwogen metrum en een thematiek waarover is nagedacht, of die aanzet tot denken. Dat levert poëzie op die je raakt, zonder een zweem van regels volgen of doelgroepgericht schrijven. Ik heb het nieuwe chapbook van Gert de Jager net in huis Schitterende, labiele knooppunten. Ik las nog niet alles, maar wil deze strofe van het gedicht Ha! graag delen.

Ha, de wereld
van de poëzie:
in hun samenhang zijn de dingen
zoals ze zijn of in hun gebrek
aan samenhang.
Toen ik overlas
wat ik geschreven had
las ik ‘lul’ i.p.v. ‘lol’:
ook mijn handschrift hoort tot
de dingen zoals ze zijn.

Nog niet de vruchten kunnen plukken van mijn ja-gang, van het meer openstaan voor de ander, maar twee dagen is ook te weinig om daar iets van te merken. Of ik heb mij de lessen niet voldoende eigen gemaakt en ben ongeduldig…

Ik nam de bundel Dieren op Schaal van Gert de Jager nog eens door, stuitte op poëtische nadenkertjes en vind dat dichters prima filosofen kunnen zijn, waar ik filosofen lees die het als dichter minder goed doen (iets met levenslessen en grote woorden).

We maken ons klaar voor een kleine vakantie, naar Barcelona. We zijn er steeds dagjes geweest, maar nooit een week. Het wordt tijd om te bepalen welke musea we zeker moeten bezoeken. Tijdens de training werd ons gevraagd waar we blij van worden. Moderne kunst, zeiden twee collega’s, waarna ik twijfelde of dat ook voor mij geldt. Fotograaf Peter Lindbergh zei in Close Up dat hij blije mensen niet fotografeert, want dan zie je niets anders dan die lach, niet de mens. Blij is een beladen woord.

Het spook van de subsidie waarde door ons vriendengesprek. Ton is mordicus tegen elke subsidiëring van romanschrijvers of dichters en wil dat systeem direct afschaffen. Gert ziet er weinig kwaad in, want het subsidiebedrag is niet hoog en vormt vaak het enige inkomen van een dichter. En met die standpunten gingen we dan lekker in de weer. Ook ik ben geen voorstander van subsidies. Zo er kunstenaars of schrijvers gestimuleerd moeten worden voor nieuw belangrijk werk, dan liever jonge talenten en niet zoals nu de gevestigde namen. Of gebruik dat geld om de poëzie digitaal te ontsluiten, stelde Ton voor. Want je kunt nu maar een handjevol bundels online raadplegen.

We bespraken bundels die we nog niet volledig lazen, bespraken het gebrek aan roddels in de scene waartoe we niet meer behoren, dronken cognac (ik sta een maandje droog), vonden evenmin als Ron Silliman een nieuwe stroming in de poëzie, dachten aan de landen, continenten zelfs, waar we in dit leven zeker niet meer komen, over waar we na het pensioen kunnen wonen, bespraken persoonlijke dingen, de ouderdom van anderen, films te zien en aten een flauwe hap bij Nam Kee. Het zijn avonden zoals je wilt dat ze zich ontvouwen.