Geplaatst in Geen categorie

Jabber werd geïnstalleerd maar kwam niet van de grond. Zoom lukte, maar mocht niet. Dus is het Microsoft Teams, dat ik installeerde op een oude laptop van Roos. Ik kreeg het geluid niet aan en ging vanzelf hardop praten, alsof het niet aan mij lag. Een keuze uit drie microfooninstellingen verder zat ik het gesprek, wat een test bleek voor de volgende redactievergadering. Het principe dat je bij Teams in beeld komt als je praat, vind ik grappig en werd door een paar collega’s goed benut. Op een gegeven moment zaten een collega en ik zelfs virtueel te high fiven, maar ik vergat waarom.

Ik heb een hard hoofd in die anderhalvemetersamenleving. Sowieso kunnen mensen die 1,5 meter niet inschatten (ik zou twee meter doen, met tweemetersessies), maar ergerlijk vind ik het als niemand moeite doet. Het is dat ik mij in bochten beweeg anders…

Met stijgende verbazing lees ik wat die schuimbekkende Trump uitvreet, zoals licht als remedie tegen corona en het intraveneus gebruik van reinigingsmiddelen. ‘Straks zegt hij nog dat we bleek moeten drinken’, zei Roos ad rem en ik zie hem ertoe in staat. Ondertussen klagen onze eigen ondernemers, vooral in de horeca, steen en been en vinden ze dat ze na weken goed gedrag nu wel een beloning verdienen. En dat Rutte moet stoppen om te zeggen dat mensen niet de straat op moeten, want het kan gerust, op 1,5 meter afstand dineren. In de eetruimte wel, denk ik, maar hoe zit dat in de keuken? Ik zag genoeg kookprogramma’s om te weten dat een professionele keuken klein is, met een gedrang van koks en kelners.

Ik lees nu Social Practices van de Amerikaanse Chris Kraus; essays on and around art and art practices by the author of I Love Dick. Ik googelde en merkte dat je het boek als pdf kunt downloaden. Aan u de keuze.

De pijn in mijn rug is er nog. Het moet voor Roos erg grappig zijn om te zien hoe ik mijn sokken en schoenen aantrek.

Geplaatst in Geen categorie

Mevrouw Pelosi, de Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, wil een stemming over de ‘xenofobe’ tweets van Donald Trump. De president twitterde onlangs dat sommige politici moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Hoewel hij niet zei om wie het ging, doelde hij op vier progressieve congresvrouwen met een andere huidskleur. Trump zegt nu dat die tweets niet racistisch waren en haalde fel uit, met onder meer tweets als:

The Democrat Congresswomen have been spewing some of the most vile, hateful, and disgusting things ever said by a politician in the House or Senate, & yet they get a free pass and a big embrace from the Democrat Party. Horrible anti-Israel, anti-USA, pro-terrorist & public…..

Our Country is Free, Beautiful and Very Successful. If you hate our Country, or if you are not happy here, you can leave!

In al die niet-presidentiële zinnen schuilt poëzie, vond Robert Sears, die er een boek van maakte: the beautiful poetry of Donald Trump. Sears spitte door presidentiële tweets, boodschappen en speeches en herschikte de gevonden zinnen tot gedichten, die ‘de gevoelige kant’ van de Amerikaanse president tonen. Elke zin kreeg een voetnoot waar en wanneer de president de zin had gebruikt.

I’m really rich
I’m very proud of my new crystal collection
I have a Gucci store that’s worth more than Romney
I order thousands of televisions a year
Six people do nothing but sort my mail
Sorry haters and losers!
He who has the gold makes the rules

en

Hot little girl in highschool
I’m a very compassionate person (With a very high IQ)
Just think, in a couple of years, I’ll be dating you
It must be a pretty picture, you dropping to your knees
Come here, I’ll show you how life works. Please.

Gisteren woonde ik een sessie voor een boodschappenhuis bij, een instrument voor communicatieadviseurs om complexe materie toegankelijk te maken en dat samenkomt in een kernboodschap, wat een aantrekkelijke en herkenbare drager moet zijn van de communicatiestrategie. De sessie verliep stroef. Het waarom en wat en hoe kwamen niet boven tafel, of de context. Achteraf dacht ik: logisch. We spraken over informatie en niet over communicatie. En ik twijfelde opnieuw of je redacteuren moet betrekken bij dit soort sessies. In het samenspel van adviseurs en betrokkenen vallen de kritische noten van de stukjesschrijver meestal uit de toon. Tegelijk: die houding kan ook helpen.

Zondag kochten we een salontafelset die vandaag al in de gang stond. Misschien iets te snel. Nu moeten we als de wiedeweerga de oude salontafel (uit de jaren 60) verkopen. Ik wacht nog even met een tweet sturen.