Geplaatst in Geen categorie

zwart wit

De Volkskrant bracht mooie tegenstellingen dit weekend, met een interview met Mpho Tutu van Furth (de dochter van Desmond Tutu) en met de Canadese politicoloog Eric Kaufmann. Tutu van Furth die in Nederland woont, pleit in het racismedebat voor meer zelfonderzoek, zeker door de witte mens.

Witte mensen hebben niet de ervaring dat hun huidskleur wordt gezien als een tekort; zwarte mensen moeten leren navigeren in de witte wereld.

Om tot elkaar te komen, moeten we elkaar verhalen vertellen, zegt ze verzoenend. Laat iemand zich uiten, zonder onderbreking en daarna mag de ander vertellen. Beide kampen voelen zich namelijk niet gehoord. Volgens Tutu van Furth is de witte identiteit minder wit dan gedacht, maar een mozaïek, een rijk verhaal dat je dan wel moet willen lezen.

Kaufmann – kwart Chinees, kwart Latino, overal en nergens gewoond – ziet ook een mozaïek ontstaan, een meerderheid die door gemengde huwelijken beige wordt. Maar dat gebeurt pas in de 22ste eeuw. Tot die tijd zitten we in een onrustige, multiculturele tussenfase. In die fase mag de witte man best hechten aan de eigen groep, vindt Kaufmann.

Als we begrijpen dat zwarten hun identiteit belangrijk vinden, waarom zou de witte identiteit dan een verdacht begrip moeten zijn?

Met het idee dat de witte cultuur langzaam verdwijnt, lijkt Kaufmanns betoog voer voor extreem-rechtse denkers, maar hij zit er niet zo fundamenteel in. Etniciteit is niet rigide, stelt hij. Met de jaren is er meer en meer assimilatie en breidt de definitie van wit zich sowieso uit. Het komt goed, maar geef het tijd.

Mooie lessen: minder star naar jezelf kijken. SGP-leider Van der Staaij deed dat vandaag niet, met zijn handtekening onder de Nashvilleverklaring, wat in essentie een rabiaat anti-homopamflet is. Van der Staaij verdedigt zich door te stellen dat de SGP altijd open is geweest over de Bijbel en wat daarin staat over huwelijk, gezin en seksualiteit. Dat klopt, maar dat betekent niet dat je dat manifest moet bevestigen met een handtekening. Het verscherpt de polarisatie. Kijk dan naar de Protestantse Kerk Nederland, die geen krabbel zette. Ergens afstand van nemen misstaat niemand.

 

Geplaatst in Geen categorie

In rap tempo waren de I amsterdam letters uitgegroeid tot het symbool van de stad en een onmisbaar fotomoment, meldt de site i amsterdam. De letters moesten weg van het Museumplein waar ze te veel bezoekers trokken in een ruimtelijk toch al beperkt gebied. De ware reden is dat de Amsterdamse gemeenteraad akkoord ging met GroenLinks dat de letters als symbool zag van een doorgeslagen individualisme.

Nu is het idee dat de letters rond door de stad en haar omgeving reizen, zodat minder bekende buurten onder de aandacht kunnen worden gebracht. Het individualisme moet daar blijkbaar nog doorslaan. Ik vond de letters aan de Sloterplas en dacht: Amsterdam is zijn ster kwijt.

20190103_112305

Geplaatst in Geen categorie

Ik heb nooit echt interesse in auto’s gehad. Als ik al wensen heb is dat ie lekker moet rijden en veilig moet zijn. Dat laatste kwam doordat ik ooit een Fiat Panda reed. Ik wist niet dat de elektra slecht was, maar dat ondervond ik midden in spits, in de Coentunnel. Ik stortte me met de filerijders met hoge snelheid omlaag, toen plots mijn auto stilviel, aansloeg, weer stilviel, om toch weer tot leven te komen en ik ternauwernood de tunnel uitkwam. Direct van de hand gedaan! Voor 500 gulden. Mijn autobiografie is bescheiden: een Ford Taunus, Fiat Panda, Renault Twingo, Alfa Romeo 147 en nu een Renault Clio.

Dat ik het over auto’s heb, komt door reclame voor de e-LEGEND CONCEPT van Peugeot. Het is een rasechte GT, lees ik, maar wat dat betekent weet ik niet. Ik vind hem wel mooi. Zo mooi dat ik hem best wil hebben, maar betalen gaat natuurlijk niet. Of is dit de eerste stap naar een midlifecrisis?

wk5018-peugeot-e-legend-concept-1280x512.491674.43

Geplaatst in Geen categorie

Vandaag, omdat het kon, een eindje op de racefiets, naar Halfweg en terug. Prima manier om weer in vorm te komen, ook al heb ik door de griep wat fitheid ingeleverd. Nu ja, het komt goed. In januari drink ik, zoals zoveel anderen, geen alcohol. Niet om een kilootje kwijt te raken, niet als goed voornemen, maar enkel om alcohol geen gewoonte te laten zijn. Kan ik dat nog, mijzelf iets ontzeggen?

Om het oude jaar af te sluiten, een gedicht bij het nieuwe jaar, van John Ashbery. Steeds vraag ik me bij het vertalen van Ashbery af hoe vrij je kunt/mag zijn in de vertaling? Maak je lopende zinnen, voor een sterk metrum, of blijf je zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke tekst?

Gedicht bij het nieuwe jaar

Ooit, onschuldig op het water, vroeg negentiende-eeuwse schemering,
vroeg je tijd om zijn vlucht te onderbreken. Als wensen meer dan snikken kunnen verwekken, dan zou dat mijn wens voor jou zijn, mijn liefje, mijn engeltje. Maar andere beginselen heersen in deze droeve haven, nietwaar? Als dat is wat het is.

Toen viel de wind uit zichzelf.
We gingen naar buiten en zagen dat het echt was gebeurd.
Het seizoen stond bewegingloos, alert. Hoe stil de val was
op de koude weet ik niet. Ik kom
bepakt en sereen, maar blijf dingen verliezen.

Ik dacht aan Australië. Is het zoiets als Canada?
Fladderen duiven? Is er iets vreemds, om die in ene
in mij te voltooien? Of moet ik mijn opbergsysteem opnieuw leren kennen?
Kunnen we anderen vertrouwen dat ze ons aanklagen
die ons alleen in de avondspits zien,
en nooit stoppen om na te denken? O, ik was zo duidelijk over jou
mijn zangvogel, ooit. Lisdodden opofferen
in het bevroren moeras is ongeveer het enige waar ik nu tijd voor heb.
De dagen zijn zo gepolariseerd. Toch staat de tijd uit het midden.
Dat is tenminste hoe het voor me voelt.

Ik ken het zoals de straten op de kaart van mijn ingebeelde
industriële stad. Maar het heeft zijn eigen manier om voorbij te glijden.
Er was nooit een volheid die zou bestaan;
je wachtte in de rij voor dingen en het gekleurde licht was
verstokt. ‘Stekelig’ was het bijvoeglijke dat bij me opkwam,

Toch benader ik dit kanaal voor al zijn hogere of lagere niveaus.
Zijn tijd was midden in de winter. Er werd pijp gerookt
in de cafés en buiten de grote essen vogel
die uit beletterde etalages stroomde, wachtte
een eindje verderop. Een andere kans. Het werd nooit een gebaar.

Het origineel.

Poem At The New Year

Once, out on the water in the clear, early nineteenth-century twilight,
you asked time to suspend its flight. If wishes could beget more than sobs,
that would be my wish for you, my darling, my angel. But other
principles prevail in this glum haven, don’t they? If that’s what it is.

Then the wind fell of its own accord.
We went out and saw that it had actually happened.
The season stood motionless, alert. How still the dropp was
on the burr I know not. I come all
packaged and serene, yet I keep losing things.

I wonder about Australia. Is it anything about Canada?
Do pigeons flutter? Is there a strangeness there, to complete
the one in me? Or must I relearn my filing system?
Can we trust others to indict us
who see us only in the evening rush hour,
and never stop to think? O, I was so bright about you,
my songbird, once. Now, cattails immolated
in the frozen swamp are about all I have time for.
The days are so polarized. Yet time itself is off center.
At least that’s how it feels to me.

I know it as well as the streets in the map of my imagined
industrial city. But it has its own way of slipping past.
There was never any fullness that was going to be;
you waited in line for things, and the stained light was
impenitent. ‘Spiky’ was one adjective that came to mind,

yet for all its raised or lower levels I approach this canal.
Its time was right in winter. There was pipe smoke
in cafés, and outside the great ashen bird
streamed from lettered display windows, and waited
a little way off. Another chance. It never became a gesture.

Geplaatst in Geen categorie

Markant

Een ezel balkt. Maar hoe schrijf je het geluid zelf, klanknabootsend? Moet je de klinkers verdubbelen, zoals een ezel doet met een langgerekt iiiaaaaaaa… Het werkwoord blijkt simpeler geschreven: iaën. De etymologie van balken gaat terug naar circa 1607, naar het Middel-Nederlandse bulken, als het loeien van dieren. Dat verwijst naar belken, dat in 1477 werd gemunt. In dat jaar verleende Maria van Bourgondië de Staten-Generaal van de Nederlanden het Groot Privilege, waardoor zij financiële en militaire steun kreeg van de Staten en zij op hun beurt enkele gunsten. Ik kwam erop door een radiofragment over Balkenende, waarna ik dacht aan de oorsprong van die naam. Op de Nederlandse Familienamenbank lees ik:

De familienaam Balkenende is mogelijk omstreeks 1600 ontleend aan een toponiem Balkenend te Noordwijk, waar een scheepmakerij gevestigd zou zijn en een houtopslagplaats.

Ik zag laatst een reclame met een jongeman die Mark heette. Dat kan, maar het klopt niet als je afgaat op de populariteit van mijn naam. Het Meertens Instituut kwam in 2014 op 33.618 naamgenoten uit, wat neerkomt op 0.4571% van de bevolking. Ga ik op de grafiek af, dan komt er na 2020 geen nieuwe aanwas. In de top honderd voor jongensnamen komt Mark zelfs helemaal niet meer voor. Mark

Ik ben teruggekomen op mijn eerdere voornemen om niet door te gaan met de flamencoteksten van Camaron de la Isla. Er zit bruikbaar materiaal in. Mijn enige valkuil is snel tevreden zijn met de snelle vondsten. Ik moet uitwerken, verder zoeken.

Geplaatst in Geen categorie

Ik las in Huis Marseille een beschrijving bij een fotoserie van de Kameroener Em’kal Eyongakpa wiens werk objectief en subjectief kan worden gezien. Feitelijk voor wat hij fotografeert – natuur in dit geval – en persoonlijk vanuit de traditie van zijn ouders die sjamaan waren. Er stond iets over de mythe van verkrachtingen. Ik las dat laatste vast buiten de context, maar ik vond het onzorgvuldig van de huismeesters van Marseille.

Je moet weten dat in Kameroen het geloof in hekserij nog steeds wijdverspreid is. Als je als vrouw van een andere vrouw houdt komt dat door hekserij en moet dat met zwarte magie worden bestreden. Dat varieert van kippenbloed drinken, een peper in je anus als reinigingsritueel of je wordt door God verkracht (een pastoor is immers God) om je tot het juiste geslacht te bekeren. Hetzelfde gebeurt in Zuid-Afrika waar lesbiennes een ‘correctie op hun levensstijl’ moeten ondergaan. Steeds weer is de positie van vrouwen in het geding.

Ik zag het ook un Sahara van Bram Vermeulen, waar hij in Mauretanië liet zien dat slavernij nog wel bestaat, en als variatie daarop meisjes die worden vetgemest met liters gecondenseerde melk. Zo lijken ze op hun vijftiende wel twintig en is het makkelijker ze uit te huwelijken.

Vanochtend liep ik al rond met het woord hoekig en vond er nog geen remedie tegen.

Geplaatst in Geen categorie

‘We leven in een ‘post-factual world’, lees ik in de Volkskrant. ‘Een wereld waarin feiten er niet meer toe doen. Alles wat persoonlijk is en emotioneel is, krijgt veel gewicht. En de wetenschappelijke feiten doen er niet meer toe.’ In het artikel wordt geconstateerd dat de vaccinatiegraad in Nederland opnieuw is gedaald. Een oorzaak wordt niet genoemd, maar eerder las ik dat er vaak religieuze redenen aan ten grondslag liggen en dat het ligt aan (de gebruikers van) social media. Onwaarheden worden als waarheden binnen de eigen groep verspreid en door weer anderen voor waar aangenomen. Vreemd is dat berichten die wel betrouwbaar zijn juist weer niet worden geloofd. On that note: ik geloof in vaccinaties en ga die griepprik gewoon halen.

Na een onrustige nacht gaat het me wat beter. De griep werd gisteren een lichte koorts, met koude en warme ‘aanvallen’ die op mijn spieren is geslagen. Ik voel me stram en stijf. Het weerhoudt me ook van mijn vader bezoeken, die toch niet de 24ste naar huis mocht. De vraag is sowieso of hij nog zelfstandig kan wonen.

Van mijn plannen om creatief te doen komt voorlopig niets terecht. Erg hè…