Gutsen

IMG_1936Toch zelden dat spullen op tijd worden afgeleverd. Tussen 10.00 en 12.00 uur werd 12.45 uur. In dit geval ging het om de tegels voor de nieuwe badkamer. Aflevering tot de deur natuurlijk, wat in ons geval betekent alle tegels naar drie hoog zeulen. Vooraf gingen we uit van een uurtje sjouwen, wat wel klopte. Maar doe het maar, 600 kilogram omhoog werken in pakken van 25 kg. Jeetje, wat was dat zweten, met toenemende vermoeidheid in de armen en benen. Roos hield zich kranig. En dat op haar verjaardag. Klasbakje.

Vanavond gaan we uit eten met vrienden. Spaans eten. Hopelijk wordt het een herhaling van Malaga. Wat me daarvan nog bijstaat: gegrilde sardines, gefrituurde visjes en octopus, kroketten van inktvis, bloedworst met gestoofde wortel en stoofpot van everzwijn.

Melig

Ik vroeg een collega die naar een concert van Metallica gaat, wat nu de hardste metal is die hij kent. Moeilijk antwoord. Cradle of filth werd genoemd, Gorefest wellicht. Maar jongens, wat zijn er veel. Het werd melig met Austrian Death Machine; enigszins bekend door Get to the Choppa (dik het Duitse accent stevig aan), dat quotes gebruikt van Arnold Schwarzenegger. De band gebruikt vaker zinnen van deze filmheld.

Verward

Mensen met verward gedrag zijn geregeld in het nieuws, omdat de vraag hoe we die mensen kunnen helpen onbeantwoord blijft. Recent nog kwam het idee voor een landelijk meldnummer, maar wie er achter de telefoon zit, werd niet bekend. Vaak is het nog de politie die de ‘verwarden’ opvangt, maar het is een taak van de gemeente, van de zorginstellingen. En daar staat nog niemand op. Misschien omdat het om geld gaat of is het nog niet duidelijk wat het probleem precies is. Want definieer het maar: verwardheid. En wanneer leidt dat dan tot overlast?

In 2006 kwam flarfdichter Katie Degentesh met de bundel The Anger Scale, waarvan alle teksten (theorie en testresultaten) uit een persoonlijkheidstest komen die psychiaters rond 1930 gebruikten om geestesziekten vast te stellen: the Minnesota Multiphasic Personality Inventor. Ik vind het flarf-genre bij uitstek geschikt om een thema als geestesgesteldheid te verwoorden, zoals Degentesh in het volgende gedicht doet: I Do Not Tire Quickly

I Do Not Tire Quickly

Even if your heart is messy, I will clean it up.
I have no sense of touch, I do not hear the events around me
and haven’t even had a fever for many years.
Since I started using I find I can be much more precise
I take medicine to fix problems caused by my
burning up energy foolishly as I did when I was trying
to arrange life to suit myself
As soon as the light comes in, I go to play tennis.
Talking listlessly into my hand
I am able to inhale much more deeply
to work longer and fill more baskets
I now go for long walks with my dog.
No hurt or fear penetrates my heart.
My elbow is better now too,
and my neck and my numb thumb
belong to disgraced executives of Enron
They try to turn a wartime walkie
into the beginning of scientific Islamic research
They get angry, flustered, desperate
and even consumed over other humans.
and even though I haven’t won a game yet (!!!)
the breath of life is vivid and arresting
I like to think in hours instead of days
when I eat, when I rest from a day’s work, later in my bed, and so on.
Bertolt Brecht must not be seen
hoping and un-hoping among so many crickets
armed with slingshots and cap guns,
his secrets kept safe in snow forts
He is the main reason I watch this schlock.
The muscles in my arms are starting to show
Then the sun comes out to admire its shapes
Each cut is a treasure.
I live among them and they breathe forth fire
and dogma-spewing Dynasty toadies
I no longer have restless leg
The unusual still pursues me
Unfortunately, tennis has become a rarity
Or I would be the first to join the Communist party
When the battles of the mountains are behind us.

Ik heb geprobeerd het te vertalen naar dit:

Ik word niet snel moe

Zelfs als je hart een rommeltje is, zal ik het opruimen.
Ik kan niets voelen, hoor niet wat er om me heen gebeurt
en ik heb jarenlang geen koorts gehad.
Sinds ik gebruik kan ik veel preciezer zijn
Ik gebruik medicatie om problemen op te lossen
die ik veroorzaak door als een waanzinnige energie te verbranden
in een poging om een leven te maken dat bij me past.
Zodra het licht binnenvalt, ga ik tennissen.
Door onverschillig in mijn hand te praten
kan ik al veel dieper inademen
langer werken en meer mandjes vullen.
Ik maak lange wandelingen met mijn hond.
Pijn of angst kan mijn hart niet binnendringen.
Mijn elleboog voelt nu ook beter,
en mijn nek en mijn duim
behoren toe aan managers van Enron die moesten terugtreden
Ze proberen om een oorlogszombie te worden
Terwijl de islamitische wetenschap net begint.
Dan worden ze boos, wanhopig, raken ze verward
en consumeren ze zelfs andere mensen.
Maar zelfs al won ik geen enkele wedstrijd (!!!)
de levenszucht is levendig en houdt je staande
Ik denk liever in uren dan in dagen
als ik eet, als ik uitrust van een werkdag, later in bed, et cetera.
Je wil Bertold Brecht niet zien
tussen hoop en geen hoop en zo veel krekels bewapend met
katapulten en klapperpistolen,
zijn geheimen worden bewaard in sneeuwforten
Hij de voornaamste reden dat ik deze rotzooi bekijk.
Mijn armspieren worden groter
En dan komt de zon op om zijn vormen te bewonderen
Ik koester elke snee.
Ik leef met ze terwijl ze vuur ademen
en dogma-spuwende Dynasty meelopers
Ik heb niet langer last van vermoeide benen
Het ongebruikelijke achtervolgt me nog steeds
Jammer genoeg is tennis een zeldzaamheid geworden
Of zou ik de eerste zijn die lid word van de Communistische Partij
Wanneer de gevechten achter de bergen voorbij zijn.

Ongemak

Bij de koffie gekeken naar close up, dat naar aanleiding van het overlijden van Anthon Beeke de documentaire uit 2011 Anthon Beeke – van slagersjongen tot grafisch ontwerper herhaalde. Beeke was een Nederlands bekendste (en beste?) grafisch ontwerpers. Anthon werkte in de jaren 70 voor Total Design, wat in 2002 mijn werkgever werd, maar dat is de enige overeenkomst tussen ons. Hij gaf mede vorm aan mijn jeugd, als ik de posters zie die in het programma voorbijkomen.

BeekeWat me opviel: de moraal was losser. Een alfabet van naakte meisjes, rauwe erotiek, zoals voor de posters voor toneelgroep Amsterdam … het kon, werd getolereerd. Kom daar nu eens om. Seksualiteit lijkt verbannen. Pitspoezen mogen (gelukkig) niet meer, genderneutraal wordt normaler, maar tegelijkertijd laat Facebook geen enkel naakt meer toe, ook niet van eeuwenoude schilderijen. Recent was er nog ophef over een schilderij uit 1938: Thérèse Dreaming van de Frans-Poolse schilder Balthus, dat in het New Yorkse Metropolitan Museum of Art hangt. Het is een portret van een meisje dat op een stoel zit en één been optrekt, waardoor haar ondergoed te zien is. De klacht was dat dit schilderij ‘voyeurisme’ zou promoten.
Misschien beleven we een nieuw puritanisme.

Gelukkig is er de poëzie, waarin het onzegbare nog wel ruimte heeft, het ongemak. Dat laatste kon je in de begintijd van Nederlandstalige flarf gerust overlaten aan Erwin Vogelezang. Naar aanleiding van de publicatie van Flarf, een bloemlezing (2007) was er in Utrecht een optreden, waar hij de zaal choqueerde met een gedicht over kanker en kinderen en andere ellende. Ik kan dat gedicht helaas niet terugvinden, maar vond in de bewuste bundel een mooi alternatief.

geaardheid beïnvloedt niet direct de frequentie van deze kankers

een konijntje huppelt de struiken in en Fakir heeft de hik.
meer goed nieuws: de oude wijze Sprookjesboom onthult
vandaag The Secret! The Secret wordt onthuld!

hij begint te praten: ‘hardly 40 kms more and you arrive in Kanker
(Kaan-kair), a safe haven waar je kinderen kan knuffelen
en door het weinige haar de hoofdhuid ziet.’

dit is ontmoeting hè, daar is zomaar een ander. hij zit niet alleen
in een reageerbuis tot er plotseling iets gebeurt; hij wordt
bestraald met gedachten, met uitingen van verkropte emoties

die op dezelfde frequentie aantrekken: ‘als ik met mijn vriend
aan het knuffelen ben denk ik eraan om hem dood te maken
en hoe hij dan zou kijken. dan pak ik een sok van de grond

en wind die zachtjes om zijn nek.’ of: ‘hoera, ik heb kanker,
weet ik eindelijk waar die rotpijn vandaan komt en dat het
vanzelf overgaat’ – de lichaamscellen bereiden zich voor

in je lies, je buik, je schouder, je knie, je longen en het hart.
als er veel animo voor een bepaalde kankersoort bestaat,
maakt Sprookjesboom daar een nieuw forum voor aan.

Recensie Hotel Vanilla Sweet

‘Het wekt mijn nieuwsgierigheid, dat is waar het om gaat’, schrijft Hans Puper bij Meander Magazine. ‘Wat kan mij het schelen hoe hij zijn maaltijd bereidt, als ik maar lekker eet.’ Hij maakte een minirecensie van Hotel Vanilla Sweet waarbij hij zich over dit gedicht boog.

Tot de zon zelf gaat flarden en een ruimte
zichtbaar wordt waarin je voorspelt
dat er regen onderweg is

regen is een scheermes dat al het geluid
dempt. Je vertelde me op dat moment
dat je een enkeltje Japan had gekocht.

Daar is een zelfmoordbos
met getatoeëerde bouwvakkers
die je waarschuwen
dat je wordt gedood als je vertrekt.

Ik weet nog dat we een paar kilometer
opliepen om gegevens uit te wisselen.

Hans zegt er onder meer over: ‘Er zit een dreiging in het gedicht: het scheermes, het enkeltje Japan en de derde strofe, die tegelijkertijd vermakelijk absurd is. Kennelijk heeft dit gesprek al lang geleden plaatsgevonden: zie ‘Ik weet nog’ in de laatste strofe. En wat voor gegevens moesten er worden uitgewisseld? Dit gedicht zet mijn fantasie aan het werk. Het is prettig open, maar bij andere gedichten gaat die openheid zo ver, dat ik de draad kwijtraak. Dat zal ongetwijfeld aan mij liggen; oordeel zelf.’

Bij De Correspondent las ik nog twee zinnen die ik graag had verwerkt in een gedicht.

Ik bezocht een eeuwenoud paleis.
Ik leerde waarom je meisjesondergoed in een kalkoen zou stoppen.

Associaties

MbA

Toen een collega de foto voor het eerst zag, zei hij: ‘Zet er een brandend kruis naast en je bent de KKK.’ Hij vond het een unheimisch beeld, zo in dat bos. En met al dat wit kon het toch alleen maar de clan zijn… Associaties waaien alle kanten op. Anderen sloegen beter aan op het fantasiebeeld dat fotograaf Aatjan Renders en ik wilden maken. Zij verwezen soms naar Harry Potter. In de film The Philosopher’s stone komt namelijk een eenhoorn voor. Ik leerde en passant dat er een heuse Harry Potter Wiki bestaat.

Het decor is gekozen door Aatjan. Ik dacht aan een woud. Het werd een iepenveldje bij een parkeerplek, onder de rook van Schiphol. De foto is onderdeel van de serie Masks by artists, te zien op deze site.