Geplaatst in Berichten

Het was een lamme week waarin qua werk weinig gebeurde. Een collega zonder Facebook voelde mijn misère aan en belde even, wat me goed deed. We gaan binnenkort in de sloot bij hem suppen (stand-up-paddle).

Maar dichten is ook werken en daar gaat het goed mee. Ik schrijf elke dag en er lijkt soms wat fatsoenlijks uit te komen.

De gedachte dat ik ooit weer met de trein naar het werk ga, komt mij nu ridicuul voor.
’s Morgens red ik het wel, als ik de trein van 06.00 uur neem, en dat mondkapje neem ik voor lief. Maar terug wordt een tombola. Dan stap ik in de spits in de trein vanuit Rotterdam Centraal en die zit vol. En als er plek is, wie houdt die mensen tegen die allemaal naar binnen willen? En o wee als een trein uitvalt. Misschien dat de NS met reserveringen moet werken, maar daar hoor je ze niet over.

Zojuist zat ik bij de mondhygiënist, omdat het eindelijk mocht, mits ik me aan het protocol zou houden. Geen corona in het gezin, geen klachten in de afgelopen weken enzovoort. Ik moest wel even buiten wachten, op de wissel. Een van mijn pockets bij een kies is er niet best aan toe. Ze ging hem schoonspoelen, omfloerste ze, wat neerkwam op twee venijnige spuiten met antibacterieel spul.

Ik vond dat ik wat had verdiend en bestelde ‘A Wordly Country’ en ‘Breezeway’ van John Ashbery en Lunch Poems van Frank O’Hara. Die laatste wordt morgen tegen lunchtijd verwacht.

Geplaatst in poëzie

Of het hier is, ingebed door het woud
waar geen bommen vielen, maar bomen
waar citroenplanters werden ingezet
met advies voor elkaar over zaden
nodig om het vuur te voorkomen.

Of het hier is, waar cherubijnen zijn
die zich in het kreupelhout verzamelen
om in vet te rollen en niemand vroeg niemand
raad en het wemelde er van de raven
met kazen in hun bek, zodat het stamelen werd.

Of het hier is, waar ze je meneer noemen
omdat je de weg kunt wijzen naar een dorp
maar de menigte dorst geen vragen te stellen
het stiksel liet los, waarheid werd poreus
het bos eindigde in eindeloos zoemen.

Geplaatst in poëzie

Het was een goede gewoonte
om lang te wandelen en te roepen naar een hond
waarmee de indruk ontstond dat alles nog kon

ook al waren dingen weggegeven, dikke lucht
lag op het strand, de pokken ervan afgekrabd.
In een bunker zocht een soldaat verzet.

Ik moet voorzichtig zijn hoe we dit benoemen
niet alles bevond zich op de juiste plek.

Een snerpende stem meldde mannen
met mouwbanden die hun tred versnelden
maar het deed er nauwelijks toe

we waren al vlakbij. Een hond sloeg aan
en jij sprak over eigenschappen van de zee
waar de randen gedachten bevatten.

Geplaatst in Berichten

Ooit zei ik, alleen tegen intimi, dat ik nooit romans lees van vrouwelijke auteurs, wat een belachelijk vooringenomen standpunt is, want er lag niets aan ten grondslag, geen misogynie, geen verkeerd begrip van mijzelf. Ik haalde hoogstens aan dat er al genoeg boeken zijn om te lezen en dat ik wel érgens een arbitraire lijn moest trekken. Wel las ik dichtbundels van vrouwen, of die niet tot het literaire landschap hoorden.

Ik weet niet wanneer de ban is opgeheven, maar tegenwoordig lees ik vooral boeken die door vrouwen zijn geschreven. En ik beken: tot mijn genoegen. Ik heb (recente voorbeelden) de boeken van Dörte Hansen achter me en schiet lekker op in ‘Donker Woud’ van Nicole Krauss, dat een stilistisch wonder is.

Ik las met instemming het artikel van Hans den Hartog Jager over de kunst die vastzit in het nutsdenken en zichzelf weer vrij moet maken. Door autonoom te zijn hervind je je plek in de maatschappij. Ik vraag wel mij of dat kunstenaars dat nog kunnen, want velen leven van subsidie, kunnen niet zonder en willen misschien ook niet zonder. Is dat niet de eerste stap naar autonomie, vrij zijn van verplichting, van de hand ophouden?

Geplaatst in Geen categorie

Tot 1 september thuiswerken. Straks heb ik een halfjaar, heel de lente en heel de zomer, vanuit huis gewerkt. Ik ben benieuwd of ik nog terug kan (of wil) naar het oude ritme, van vroeg op, lang reizen. De zorgen om besmetting blijven, zeker nu de teugels weer worden gevierd. In Duitsland neemt het aantal besmettingen toe, maar die vergelijking kan niet, omdat ze daar andere maatregelen nemen dan hier. Wat ik vooral wil: een dag niet aan corona denken, niet weer met doden en zieken worden geconfronteerd.

Dinsdag heb ik voor het eerst in jaren gejogd, wat toen wel ging, maar ik heb nog steeds pijn in de bovenbenen. Ik vraag mijzelf nu af waarom ik niet ging fietsen: veel veiliger voor het lijf, veel fijner.

Gisteren heeft mijn broer de oplevering van het huis van mijn vader afgerond. Er kwamen geen punten (om alsnog te herstellen) naar voren, dus dat dossier kan dicht. Vader mag zich inmiddels door het tehuis bewegen. Hopelijk wordt bezoek binnenkort weer mogelijk. Want tot 1 september hem niet zien…

Geplaatst in poëzie

De buschauffeur zei goedemorgen en hallo
en draaide voorzichtig, maar het was te laat
om zijn vraag diplomatiek te beantwoorden.

De ruimte deed al denken aan een knipoog
naar waar je reizen kon, een plek waar je onophoudelijk
mocht blazen in het zand om je voeten schoon te krijgen.

Er leek iets fundamenteels aan de hand.

De middaghitte kwam sukkelend op schema
citroenen bogen mee, iemand wilde languit liggen.
De realiteit hing als een havik boven ons
wachtend op één teer moment.

Een vrouw voor ons zat heel lang stil
en noteerde aantekeningen in een boekje.

Niemand ziet ons, zei ze plotseling,
dit is het fenomeen van negeren
van een ander hardop beweren.

Geplaatst in poëzie

Er was dit keer niets vernield, in elk geval niets
dat er werkelijk toe deed. De botervloot koerde nog
de boerenham, het bestek stelde ons gerust
dat het maar tijdelijk was

dat iemand zou opdagen, een man misschien
nog niet klaar, een arts rechtstreeks uit haar praktijk
waar heesters groeien en dingen die we niet meer hebben.

Ik had zo mijn gedachten hierover
de overweging om tot een stijl te komen
die ik meestal met je bespreek.

Ik roep dan, kom eens hier

waarna we ieder willekeurig een boek pakken
over het contrast tussen inmaken en diepvries
wat je geruststellend vindt, wat de titel beloofde.