Geplaatst in Geen categorie

Een dag om binnen te blijven, wat nooit erg is; genoeg te doen. Wachten op een bestelling, boodschappen doen, huis aan kant brengen en een template van Lulu.com gedownload. Maar ik kreeg een Word-template waar ik een opmaakprogramma wilde, dus toch naar Blurb. Wonderwel kan ik in dat programma afbeeldingen toevoegen en bewerken. Vooral het componeren is leuk. Twee pagina’s klaar…

Roos had vandaag veel overleggen, waaronder een drogeworstenoverleg. Heet dat echt zo, vroeg ik? Ja. Ben Your Daily Fake Poetry aan het lezen, het chapbook van Bob Vanden Broeck dat bij Gaia uitkomt. Het leest als documentaire poëzie en is duivels goed samengesteld. Een fragment.

Ik volg hem wel, hij stuurt mij, maar hij wordt ook door mij gestuurd. Kan ik zien of ik al slachtoffer geworden ben? Aanvallen laten geen sporen na, er ontstaat een mise-­en­-scène, of beter: een mise-­en-­situation, waar bepaalde dingen zich ontwikkelen. Het is een vreemde uitwisseling.

Begonnen aan het tweede boek van Dörte Hansen, Middaguur. Roos is naar tekenles en ik moet de krant nog lezen…

Geplaatst in Geen categorie

Waterland, de streek waar ik ben geboren (met Purmerend als de “hoofdstad”), wordt door city marketeers voortaan gepromoot als Amsterdam Wetlands. Het idee is het toerisme hiernaartoe te stimuleren, om de druk op de hoofdstad zelf te verlagen. Nu bezoek ik zelf geregeld een buitenlandse hoofdstad, voor bijvoorbeeld een week. Dat biedt meer rust in de vakantie en je oriënteert je beter op wat er nog meer is. Trek je die gedachte door, dan zijn The Amsterdam Wetlands een prima voorstel. Maar op de onnodige Engelse naam (Water Land zou volstaan) na, is er het besef dat de gemiddelde bezoeker maar 2,2 nachten in Amsterdam verblijft. En dan moeten ze naar een museum, de Wallen, een rondvaart maken, de Albert Cuijp en een jointje roken. Maken ze al een uitstapje, dan naar Volendam of Marken, die – o fortuin – in de natte landen liggen. Het is een illusie te denken dat de toerist andere plannen heeft dan de stad bezoeken. City marketing is in dit geval overbodig, zoals ook Amsterdam Beach overbodig is. Zou ik Zandvoorder zijn, dan deed ik Amsterdam een proces aan de broek, wegens inbreuk op de identiteit. Ook al is dat politiek erg beladen …

Geplaatst in Geen categorie

Niets gedaan, althans weinig, beetje huis schoonmaken, sporten, kranten lezen, spotjes besteld voor in de slaapkamer. Nog wel mijn bundel gestuurd naar Meander in de hoop op een recensie. En er is het vooruitzicht dat de vrijdag vanaf eind februari weer mijn vaste vrije dag wordt, zoals vroeger en lang daarvoor, in een ander werkend leven.

Ik kocht de bundel van Maarten van der Graaff en kreeg het poëzieweekgeschenk erbij. Ik las tien gedichten, maar het voelde niet als een geschenk.

Voor de bundel waaraan ik werk, heb ik Illustrator nodig en dus stelde ik Roos voor om dat programma te kopen. Maar dat kan niet meer, zei ze. Je kunt je er in the (de?) cloud wel op abonneren, voor 30 euro per maand. Wordt bezit ook al moeilijker? We kochten uit balorigheid een cd van Peter Fox, Stadtaffe. Nu nog uitvogelen waarop we die kunnen afspelen.

Titels bedenken voor mijn nieuwe bundel gaat heel gemakkelijk: Comic Life, The Batman Chronicles, Songbook, maar met titels komt een beetje verstandig dichter natuurlijk pas achteraf.

Geplaatst in Geen categorie

Mijn 1 euro boodschappentasje met grijze panterprint leidde bij binnenkomst in Perdu direct tot gegniffel bij uitgever Nanne Nauta en dichteres Astrid Lampe, want eenzelfde print staat als een bies op de achterkant van Astrids bundel ‘een sterke suikerlobby’; wat uitgegeven is als extra poëzieweekgeschenk, maar betiteld wordt als alternatief.

Later ging het gesprek over dierenprints en waarom vrouwen die dragen (kracht) en mannen niet per se en dat die prints overal opduiken, misschien omdat de dieren zo zoetjes aan naar de gallemiezen zijn geholpen en dat we er iets van willen behouden. Ook legde iemand uit wat donkere energie is en dat dit ons omgeeft. Daarvoor kwam de poëzie zelf aan bod. Astrid legde criticasters over de knie die haar poëzie zien als knip- en plakwerk, wat niet de essentie is en sowieso niet de opzet. Er werd gesproken over niet-poëzie, ideeën en indrukken die leiden tot, en dat er een nieuwe poëzie is ontstaan, achter de computer, toch geëngageerd, met beeld en geluid en veel componeren en opnieuw zetten.

Mijn naam viel, als uit het fonds van uitgeverij crU, en mensen keken naar me alsof ik een dichter was. En ik had moeten voordragen, maar had mijn bril niet bij me en zei, nee, dank u mevrouw, ik zet die groene bril van u niet op. Er worden foto’s gemaakt.
Bas Geerts, dichter en kunstenaar (en bodycombatter) was er ook. Hij gaf me een goede tip voor hoe ik de witruimte van .jpegs snel kan wegkrijgen. Aan zo’n man heb je wat. Het gaf de middag nog meer zin.

Geplaatst in Geen categorie

antti

Het zijn de eerste barsten in de Oostenrijkse gastvrijheid, constateerde zwager Theo. Bij een diner voor de deelnemers aan het kunstfestival minus20degree gaf iemand geld om af te rekenen, maar gaf de ober geen wisselgeld terug. ‘Omdat je hier altijd fooi moet geven’, zei de ober. En er was een taxichauffeur die de afspraak niet nakwam, van 5 euro per persoon voor brengen en terugbrengen. Hij bracht ons, maar wilde direct weg. Na aandringen bleef hij toch wachten, om aan het eind van de rit een extra bedrag te vragen. De Landesminister Salzburg zat ook in de taxi en sprak er schande van. Oostenrijkers willen deze banen niet, dus moet je wel met Oost-Europeanen in zee, was de teneur. Die bevolken inmiddels ook de pisten.

Het waren de enige smetjes op een fijne week. Op de aankomstdag sneeuwde het flink, wat prima sneeuw opleverde voor de rest van de week – en er was elke dag zon. Het plezier zat ook in het kunstfestival, dat dit jaar voor de vijfde keer werd gehouden. Zwager Theo Deutinger organiseert het (gesteund door zijn vrouw Monique Leenders), met onder anderen architecten Stefanos Filippas en Ana Rita Marques. Dit jaar werden negen kunstwerken gepresenteerd rond het thema Global Village (dat voor drie dragen bestond, gebouwd door studenten uit Münster). Er was onder meer werk van de fin Antti Laitinen, die landschapskunst maakt. Dit keer transformeerde hij een boom. Op zoek naar het perfecte exemplaar (10 kilometer verderop, vandaar de taxirit) zag hij een bevroren meer, waarop hij vroeg waarom niemand gaten in het ijs hakt, zodat je er kunt zwemmen.

Naast mijn eigen poëziebijdrage aan het open podium was er nog het absurde theater van Wolfgang Obermair en Peter Fritzenwallner. Ze hadden gedurende het festival een aantal performances, met op de laatste dag een processie naar de ingang van het dorp waar een kunstberg staat als poort naar Flachau. Je kunt er naar binnen, hadden de kunstenaars uitgevonden, die de stoet (onder wie Roos en ik) de berg inleidden. Daar was poppenspel en zongen de processiegangers in canon Das Ende ist Nah, Das Ende is Nah Hurra, Hurra, Hurra.

Het einde diende zich niet direct aan, maar zo het komt, dan was u gewaarschuwd. We hebben erg hard gezongen.

Geplaatst in Geen categorie

“Ik heb hem écht ontmoet”, zegt Arnold Karskens tegen de journalist van Trouw. ‘Hij zat vlak bij de poort van Kirjat Arba. […] Hij was erg geïnteresseerd in mijn werk. Ik heb hem het artikel opgestuurd en hij heeft nog gereageerd ook, heel positief, maar ik ben die brief helaas kwijtgeraakt. Doodzonde. Een brief van Jezus, wie heeft zoiets? […] Een paar jaar eerder had ik trouwens in Joegoslavië, waar de Serviërs en de Kroaten elkaar bestookten, ook de Heilige Geest al eens ontmoet.”

Een beetje journalist maakt foto’s, opnames, grijpt alles aan om bijzondere ontmoetingen vast te leggen. Niet Karskens. Hij stuurt Jezus een artikel en krijgt een brief terug. Dus hij stuurde zelf per post, anders had hij het mailadres van Jezus gehad. En wie heeft zoiets? Onderwijl vult hij de heilige drie-eenheid aan, want Jezus al ontmoet, de Heilige Geest … nog even en je denkt dat hij de Vader is.

Ik dacht aan de missie van Ongehoord Nederland, dat “amusement wil bieden dat losstaat van het keurslijf van de politieke correctheid die inmiddels in ruime mate de inhoud van het huidige publieke bestel domineert.”

Laatst las ik over het nieuwe decennium, dat veel veranderingen gaat brengen; als the new roaring twenties. De grote bewegingen zijn immers dood of lopen op hun einde, zoals communisme (†) en kapitalisme en we zijn het egocentrisme en cynisme ook wel zat. Wat er voor in de plaats komt? Meer realisme, hoop ik, en dan positief gestemd. Of zoals vriend Ton van ’t Hof het op 1 januari verwoordde:

Ontroerd raken, of contact krijgen met anderen. Of het verheffen van het alledaagse tot een ware kunst. Van dat soort dingen.

Ik ga vanmiddag naar Flachau, een winter ervaren, een weerzien met schoonfamilie en weer een glaasje drinken. Van dat soort dingen.

Geplaatst in Geen categorie

In de trein zat ik tegenover een jonge vrouw die van Amsterdam tot Leiden met een collega belde en de casus van Jesse besprak. Een probleemgeval hoorde ik, die iets had ingeleverd dat megakut was, waarna de woorden tuchtraad en beschermtafel vielen. Dat laatste moest ik even opzoeken. Ik wilde haar zeggen dat je geen vertrouwelijke gesprekken voert in het openbaar, maar bedacht dat ze mogelijk niet beter weet. Dat ze van een generatie is die gewend is alles te delen, via de smartphone. Een generatie ook die zichzelf centraal stelt en waarbij de omgeving er dus niet toe doet.

De jongere van nu is ook mondig. Ik stond op een roltrap, waar twee meiden naast elkaar stonden te keuvelen. Een meisje drong zich er een beetje langs, waarna haar de huid werd vol gescholden. Boem, zomaar ontploft.

Er kwam een uitnodiging voor de nieuwe bijeenkomst van de dienst waarbij ik werk. Thema dit keer: van hard en moet, naar hart en moed. En ik dacht: ja, misschien is het goed dat we de zachte kant zoeken, maar ik gebruikte andere woorden.

Geplaatst in Geen categorie

Ik vind NRC-columniste Japke-d. Bouma de machtige gesel van de kantoortaal, de hofnar die de koning-manager een spiegel voorhoudt. Dat doet ze al jaren en blijft dat jaren doen. Toch heb ik een experiment voor ogen: Japke embedded (ze noemt het vast anders). Ze werkt dan een maand in een bedrijf of organisatie, waar ze rapporten mag lezen, vergaderverslagen en notulen. Daar mag ze dan vrijelijk over schrijven; nietsontziend en eerlijk. Voor bedrijven die transparantie nastreven lijkt me dat een prima lakmoesproef.

Ik wil haar graag uitnodigen bij de politie. Er is hier materiaal voor jaren lol, maar een maandrapportage vind ik een mooi begin. Zo wees een collega mij op de multi centrale aspect specificatie (zo geschreven) en de ik-weet-het-beter-bus, met de vraag wie voorin zit, wie de bus bestuurt. Had ik meer tijd gehad, had ik mooier dingen gelezen. Zoals ik eerder participatie-judo kreeg of trainingen die jou, als mens, centraal stellen.

Even een moment van zelfzorg. Weg uit de alledaagse hectiek; vertragen en verbinden met jezelf en van daaruit met de ander en je omgeving.

Vandaag leerde ik nog meer. Ik volgde met enkele collega’s een reanimatiecursus waarbij we leerden om volwassenen te reanimeren en om een AED te gebruiken. Uiterst zinvol, vind ik. Een goede vriend van mij is er nog, omdat iemand het belangrijk vond om te leren reanimeren. Je zou denken, anderen vinden dat ook, maar een collega van een andere afdeling vertelde ons dat zij de vergaderruimte had geboekt, deze ochtend, dus waarom zaten wij hier nog. Wij hebben dit veel eerder geboekt, zei ik, en dat we bezig waren met een belangrijke cursus. Ze ging weg, stuurde enkele collega’s op ons af, die net deden of ze verrast waren anderen in hun vergaderruimte te zien, waarna ze even later zelf kwam. ‘Bent u de coördinator’, vroeg ze aan mij, ‘hebt u dit geregeld?’ Ik antwoordde slechts deelnemer te zijn, waarna ze boos zei dat ze hier een zaak van ging maken. Hier gaan we wat van horen. Ze verzuimde te vragen van welke afdeling we zijn, maar ik verwacht een boze mail (met chefs in cc, wellicht de korpschef). Dat zou mooi uitkomen. Die spreek ik morgen toch. Over geweld tegen politieambtenaren.

Geplaatst in Geen categorie

20200104_123457

Het jaar nog net afgesloten met een blik op een ontwerp waarboven stond: participatie-judo, waarvan ik dacht dat het was verzonnen, maar het staat in het Tijdschrift voor de Politie, in een verhaal over burgerparticipatie bij opsporing.

De essentie is om niet tegen burgerinitiatieven te ‘vechten’, maar deze juist te omarmen en samen de juiste kant op te bewegen en leiden waar nodig.

Ik zou het participatiedans noemen, maar dat is wellicht te frivool voor de zwaardmacht die de politie uiteindelijk is.

Het jaar geopend zonder alcohol. Ik deed het eerder en kan het goed volhouden, hoewel wintersport over twee weken lastig wordt, daar ik nauwelijks wilskracht heb. Ik denk dat ik matig drink en er een maand alcoholvrij aan toevoeg. In Flachau opent over twee weken het festival minus20degree 3 days | 9 artists | 20 architects | 1 global village, georganiseerd door zwager Theo Deutinger. Hij vroeg me gisteren of ik met mijn (flarf)poëzie wil meedoen aan het open podium. Ik heb al jaren niet voorgedragen en overdacht te veel (moet ik eerst flarf uitleggen, de Amerikaanse oorsprong en dan werk vertalen in het Engels of Duits?), maar het thema is global village, zegt hij, dus bijdragen uit alle landen zijn welkom.

Toch maar doen…

Op 1 januari ben ik begonnen een nieuwe bundel; dit naar aanleiding van de tentoonstelling Composicions van Christian Marclay, die collages maakt van cut-outs van graphic novels en reclame. Poëzie is er (meen ik) nog niet van gemaakt, dus daar waag ik me aan. Materiaal vinden is gemakkelijk, het verwerken niet. Of ik ga knippen-plakken wat authentieker is, of ik digitaliseer, zodat ik woorden kan herhalen, op lijn kan zetten, kan vergroten en zodoende beter kan componeren. Veel werk, maar ik heb alle tijd.

Voor al die collega’s die me een culinaire snob vinden: vanavond eten we een salade van scheermessen, ham, eend en linzen, met een cavadressing. Nu jullie weer.

Geplaatst in Geen categorie

Goed volk?, vraagt mijn vader als ik op de deurbel druk. Ja, goed volk, is het standaard antwoord, of iets anders, maar dat hoort ie toch niet. Eenmaal binnen blijkt dat hij een groot blauw oog heeft. Daarnaar gevraagd is hij vorige week in huis gevallen, plat op zijn gezicht, dus een grote bloedneus erbij. De bloedvlek, grapt ie later, is een mooi aandenken. Griezelig is het ook. Hij heeft in zijn val de buffetkast op een haar na gemist. De noodknop op zijn polsband werd door de val ook ingedrukt, bij toeval, waardoor er snel hulp was.

Hij zegt verder dat zijn toch al slechte zicht (één oog blind, één op vijftig procent) nog verder terugloopt. Ik vraag of ie het nog redt, naar bed gaan, douchen, de dagelijkse gang naar het tehuis aan de overkant, maar dat wimpelt hij af. Gaat prima. Mijn vader is een trots man, die zich niet graag afhankelijk maakt van anderen. Gelukkig trekken anderen zich daar niets van en hij krijgt spontaan hulp, van vooral mijn zus Marjon en broer Robbert, die een oogje in het zeil houden en (onder meer) boodschappen voor hem doen.

Het gesprek vandaag ging zoals alle andere gesprekken, met vaste rituelen over werk (dan heb je tenminste vakantiedagen, ik moet alles in mijn vrije tijd doen), over reizen en over de keuze tussen twee diners in het tehuis waar hij elke dag eet. Vragen buiten dat kader zijn bij voorbaat kansloos, want hij weet het toch niet meer. Op de weg terug zegt Roos dat zij weinig kan inbrengen, in ons vader-zoon-ritueel, maar dat ze merkt dat hij het wel fijn vindt dat we op bezoek komen. Te weinig, moet ik bekennen.

Geplaatst in Geen categorie

Half leeg
Weer een verzoek om een artikel te schrijven. Alsof er over dat onderwerp nog niet genoeg is geschreven. En of het morgen klaar kan zijn. Met de afstemming die we hier hebben, gaat dat nooit lukken. Maar goed, je leest de briefing en ziet direct dat je collega er geen kaas van heeft gegeten. Want wat moet je met een kernboodschap als niet duidelijk wordt waarom dit artikel er moet komen? Ondanks al je uitleg is het nog steeds alsof je telkens opnieuw begint. Schrijf maar wat, dan vinden we er later wel wat van. En o ja, er staan vijf collega’s in de cc, die lezen ook mee. Alsof die weten waarover ze praten. Je drinkt nog wat kantoorkoffie en gaat toch maar bellen. Met moeite krijg je de informatie boven tafel, want alles ligt gevoelig en het is eigenlijk te vroeg om hierover te praten. Toch weet je er wat van te maken. Er ligt zowaar een artikel dat door de beugel kan, alleen dankzij jou, zegt de eindredacteur. Nu nog afstemmen. Twee dagen later krijg je de tekst terug. Prima stuk, vinden ze, mooi geschreven, maar we hebben wat aanpassingen gedaan. Je opent het document en ziet de Rode Zee. Ze hebben nog wel de moeite genomen met track changes te werken. Moedeloos accepteer je de veranderingen en stuur je het stuk naar vormgeving. Je benadrukt nog dat ze jouw naam er niet bijzetten. Wat een tijdverspilling. Ben je daarom redacteur geworden?

Half vol
Weer een verzoek om een artikel te schrijven. Mooi, want over dat onderwerp is nog niet veel geschreven. En of het morgen klaar zijn. Natuurlijk. Met die afstemming die we hier hebben, komt het zeker goed. Je leest de briefing en zie direct dat je collega er werk van heeft gemaakt. Die snapt het. Het is je direct duidelijk waarom dit artikel moet komen en wat ervan wordt verwacht. En die kernboodschap is een prima leidraad. Je merkt dat er naar je is geluisterd, dat alles wat je eerder uitlegde is begrepen. En o ja, er staan vijf collega’s in de cc, die lezen ook mee. Gelukkig maar. Het is lastige materie, waar inbreng van deskundigen nodig is. Je drinkt nog wat van die lekkere kantoorkoffie en gaat aan de slag. Het gesprek met de geïnterviewde verloopt vlot, je krijgt alles boven tafel. Geen wonder dat je er een prima stuk van weet te maken. Er ligt een goed artikel, dankzij jouw inzet, ziet de eindredacteur. Nu nog afstemmen. Twee dagen later krijg je de tekst terug. Prima stuk, vinden ze, mooi geschreven, maar we hebben wat aanpassingen gedaan. Je opent het document en ziet hier en daar wat aanvullingen, maar wel goede. De tekst is er beter door geworden. Ze hadden heus niet met track changes hoeven werken. Deze mensen snappen waarover ze het hebben. Je accepteert alle verbeteringen en stuurt het stuk naar vormgeving. Je benadrukt nog dat ze jouw naam er bijzetten. Wat een fijne opdracht. Daarom ben je redacteur geworden!

Geplaatst in Geen categorie

In Toms Ierland vergeleek een econoom de Brexit met het vertrek van Geri Halliwel uit de Spice Girls, die ook dacht het alleen te redden. De Britten overschatten zichzelf al honderden jaren, stelde de econoom. Door het vertrek uit de Europese Unie zijn ze niet langer de dominante partij maar de ontvangende en heeft Duitsland Engeland by the balls. Ierland beleeft een nieuwe bloeiperiode, the Celtic Phoenix (in de jaren 90 nog de Celtic Tiger), maar die komt in zwaar weer. Ierland is erg afhankelijk van de export van landbouwproducten (zestig procent van het vlees gaat naar de overkant) en de grote bedrijven die zich er nu vestigen, zoals Facebook en Google, bieden geen garanties voor de lange termijn. Is het belastingklimaat elders gunstiger, dan zijn ze weg.

Ik heb wat met Ierland, waar ik in 2001 een jaar woonde, in Dublin. Ik werkte toen voor UPS, voor het callcenter. Ook een bedrijf dat op belastingvoordelen uit is.

De laatste weken zat ik mijzelf vreselijk in de weg, door berichten die niet loskwamen of ingrijpend veranderden, wat frustreert. Ook waren er collega’s buiten de dienst die me als inktkoelie zagen, die zelf even bepaalden dat ik een stuk moest schrijven. Maar de omslag is gemaakt, door twee dagen in Den Haag, waar ik lekker heb gewerkt. Ook heb ik concrete plannen voor artikelen in het personeelsblad, waarmee ik in januari begin. Het plan is afdelingen te bezoeken die weinig voor het voetlicht komen, zoals Intake & Service en Arrestantenzorg. Zin in.

In januari moet ik even droogvallen. Het is de laatste maanden te verleidelijk om niet even een glaasje te drinken. Ik heb daardoor een bolle kop en de buik groeit, ook al sport ik twee, vaker drie keer per week. Roos vond trouwens nog twee prachtige musea in Japan. De voorpret groeit en groeit.

Geplaatst in Geen categorie

Ik lees te weinig poëzie, voor de liefhebber die ik ben. Wel lees ik elk nieuw gedicht van Ton van ’t Hof, die de laatste tijd veel goeds produceert, naast het proza dat hij dan blog noemt. Los van dat kan meer poëzie geen kwaad. Omdat het de zinnen verzet en dat heeft elk mens nodig (en dat hoeft niet per se met poëzie). Voor werk bijvoorbeeld. Ik loop al wat jaren mee en weet hoe dingen kunnen gaan. Dan voorzie ik problemen en waarschuw daarvoor om vervolgens te zien dat het zich precies voltrekt als voorspeld. Alleen heb je er niets aan om gelijk te krijgen. Meebewegen is beter.

Roos heeft het gat in onze Japanse rondreis komend voorjaar gevuld. Naar aanleiding van een NRC-artikel over Odawara Art Foundation van Hiroshi Sugimoto (‘Een paradijs, maar dat besef je juist pas als je weg bent. Dan wordt het een vluchtplaats in je hoofd’, schrijft Hans den Hartog Jager) kwam ze uit bij het Shoji Ueda Museum of Photography, in Houki, waarvan alleen al het gebouw uiterst indrukwekkend is. We zochten nog een bestemming tussen Okayama en Osaka in en hebben die nu gevonden.

We aten weer verrukkelijk dit weekeinde. Op zaterdag tarbot met gegrilde groente en op zondag geitenvleessaté met sajoer boontjes. Alles kan een mens gelukkig maken, wist ik: poëzie, zelfkennis en lekker eten bijvoorbeeld.

Geplaatst in Geen categorie

Wat ik in de aandacht rond de nieuw op te richten omroep Ongehoord Nederland nog niet hoorde, was de betekenis van ongehoord als onfatsoenlijk en onbehoorlijk, wat gezien de grondslag van de omroep best had gekund. Zo vindt medeoprichter Haye van der Heyden (voorheen komiek) het prima als Holocaust-ontkenners op dit platform aandacht krijgen. Bij het vrolijk rechts van Wakker Nederland hoorde ik dat inderdaad nog niet. In de Volkskrant merkte columnist Frank Heinen nog op dat het wel meevalt met het niet gehoord zijn van de populistische stem, want constateert hij: die stem zit regelmatig aan de talkshowtafel.

Bij Waterkant.net, dat nieuws brengt over Suriname en Surinamers, las ik iets wat ik nog niet hoorde. Over de eis van twintig jaar voor president Bouterse werd niet geschreven, wel over wat hij meenam van zijn bezoek aan China. China schrapt een schuld van 12,3 miljoen dollar en geeft 14 miljoen dollar voor een road monitoringsproject. De gulheid van de volksrepubliek gaat maar door, want Suriname krijgt verder tien pick-up-trucks, twee graafmachines, zestien tractoren en honderd waterpompen. En er komt een lening om de luchthaven op te knappen. Op tv roerden voorstanders van Bouterse zich over de politieke inmenging van Nederland (bij de berechting van hun president) en dat ze dit nooit zouden toestaan. Dan kan het zomaar gebeuren dat inmenging van een andere kant over het hoofd wordt gezien.

Geplaatst in Geen categorie

Eindelijk weer eens gefietst. Via Waver, waar ik een haas hard (kunnen ze anders?) over het asfalt zag rennen om zich te verschuilen onder bielzen. Zoiets gebeurt op het platteland, dacht ik, tot ik honderd meter verderop drie jagers zag lopen.

Gisteren de IDFA-documentaire Searching Eva gezien, dat in essentie over de zoektocht naar identiteit gaat. De Eva in kwestie is Italiaans, biseksueel, verhuisde naar Berlijn en doet van alles: bloggen, sekswerken, drugs gebruiken, dansen en vooral heel veel niet. De documentaire oordeelde niet, Eva is zoals ze is, zoekt zichzelf. Maar ik vond het een wrang beeld van een apathische generatie die weliswaar alles omarmt, maar niets lijkt ertoe te doen. Scherp voorbeeld zat aan het einde van de film, waar ze zegt dat ze bezig was met een afscheidsbrief, maar toen plots ongesteld werd, waarna ze alleen nog maar naar het strand wilde.

Mijn broer gaat na zijn pensioen (iets eerder, zegt hij) in Tsjechië wonen, wat wel zo eerlijk is voor zijn Tsjechische vrouw die al tientallen jaren in Nederland woont. Zelf zou ik naar Berlijn willen, waarna ik online al potentiële buurten zocht. Köpenick, nabij de Müggelsee, lijkt me wel wat, door het groen en de stad nabij. Een permanent verhuizen wordt het niet (Roos wil Parijs en Spanje niet uitsluiten) maar misschien voor een paar maanden… Het komt mede door de hartsvriendin van Roos die sinds drie jaar in Lugano woont. Alles bij elkaar ervaart ze meer kwaliteit van leven, zei ze, wat ze vertaalde naar wonen in de natuur, beter eten, vrijheid en wat gemeenschapszin.

Geplaatst in Geen categorie

Niet alleen in Nederland worden woorden tot op de milligram gewogen. Onlangs schreef ik over Supergau, waarin ik de Europese eenwording naar Oostenrijks voorbeeld wil modelleren, met districtsstaten als Niedergau (Nederland) Frangau (Frankrijk) et cetera. In werkelijkheid is Supergau een initiatief om kunstprojecten en kunstenaars in Oostenrijk samen te brengen. Zwager Theo is een van de curatoren van het programma. Gisteren sprak ik hem over de voortgang, waarna bleek dat een groep wetenschappers struikelt over de naam Supergau. Schrijf je Super-GAU, dan heb je het over rampen van nucleaire proporties, zoals Tsjernobyl en Fukushima. Een naam als Supergau zou onrecht doen aan al die slachtoffers, was de teneur in kranten, die mijn zwager en passant betitelden als Supergauleiter, als wrang vergelijk met ’40-’45. Mijn zwager is verrast door de kritiek en merkt dat Links probeert de Rechts-populistische media mee te krijgen in het verzet tegen dit kunstproject. Hij gaat binnenkort praten met de criticasters, maar vreest onverzettelijkheid en een groot gebrek aan relativering.

Ik kreeg vorige week een mail waarin stond:

deze Epic zijn we aan het uiteenrafelen, waaruit ‘capabilities’ voortkomen. Bij de capability kan al een conceptuele oplossingsrichting worden aangegeven.

Geplaatst in Geen categorie

Vandaag moest ik nee zeggen, dingen doorstrepen, wat nooit goed voelt. Ik twijfelde al weken over een bedrijfsfeest, waarvoor ik me ’s ochtends uiteindelijk aanmeldde en die middag weer afmeldde toen de ov-onvriendelijke feestlocatie bekend werd, bij Rotterdam Airport. Geen doen als je diep in de avond terug moet naar Amsterdam, of verder.

Er was verder een communicatieadviseur die mij ongevraagd had toegevoegd aan een WhatsApp-groep over een belangrijk onderwerp. Ook had ze voor de komende maanden alvast vergaderingen gepland in Den Haag, terwijl ik in Rotterdam werk. Ik weigerde het agendaverzoek en verliet meteen de WhatsApp-groep, waarna ze snel langskwam (ze had het me dus persoonlijk kunnen vragen) om te vragen waarom. Ik legde uit, gaf redenen, maar merkte enige aarzeling. De anderen hadden immers ja gezegd. Ik heb er moeite mee, om voor het blok te worden gezet.

Ik zet ook een streep onder een reeks gedichten die ik publiceerde als mini-sonnetten. Een van mijn poëzievrienden schreef dat er mooie zinnen in zaten, en dan weet je genoeg. Streep erdoor en verder.

Iemand die niets afstreept is Jules Deelder, lees ik in de Volkskrant. Op zijn 75ste jaardag brengt hij een nieuwe verhalenbundel uit. Ik vind hem als dichter enorm overschat, dus zet ik er zelf een streep door. Het is toch al zo’n dag.

Geplaatst in Geen categorie

Roxeanne Hazes heeft zelfliefde ontwikkeld door aan zichzelf te werken.
Froukje de Both durfde vriend bij eerste date niet aan te kijken.
Shakira ging naar Lourdes om haar stem terug te krijgen.
Tim Hofman: ‘Het voelt eindelijk alsof mijn lijf weer van mij is.’
Rapper T.I. laat maagdenvlies van dochter controleren.
Angelina Jolie: ‘Mijn kinderen hielpen mij mezelf weer te vinden.’
Kylie Jenner eist straatverbod voor man met glazen pijp.
Natasja Froger overweegt om kleiner te wonen.
Diddy leerde dankzij DJ Khaled hoe hij van zichzelf moet houden.
Sharon Osbourne kon mond niet voelen en bewegen.
Tanja Jess vindt zichzelf emotioneel vrij stabiel.
Keira Knightley kijkt geen nieuws meer na haar bevalling.
Floortje Dessing gaat na lange reis direct op bezoek bij ouders.
Miley Cyrus haalt uit naar mensen die haar slet noemen.
Tom Egbers wil na hartinfarct vaker ‘nee’ zeggen.

Geplaatst in Geen categorie

Een wapenspreuk zoals Nederland die (sinds 1815) heeft met Je maintiendrai (Ik zal handhaven) hebben ze in Oostenrijk niet meer, zei zwager Theo, die met zijn twee dochters kwam dineren. In de dagen van de Habsburgers kon het volk zich wel scharen achter zo’n spreuk, althans, achter de klinkercombinatie a.e.i.o.u., die de Habsburgse keizer Frederik (1415-1493) op veel gebouwen liet aanbrengen. De exacte betekenis is niet bekend, maar gisteren kozen we voor de optie Austriae est imperare orbi universo, ofwel het is aan Oostenrijk de wereld te beheersen.

Oostenrijk is het hart van Europa, meer dan Duitsland. En omdat de wens tot Europese eenwording groter is dan ooit, dachten wij aan Oostenrijk om over ons te heersen. Vriendelijk volk, met conservatieve trekken, wat in ons tijdsgewricht juist zo geliefd is. En het land is te klein voor sterallures zoals de Britten die hebben, dus onderworpen we Nederland vrijwillig aan het Oostenrijks gezag en noemden we Nederland voortaan Niedergau. Het Nederlands mag blijven bestaan, als de variant Alt Hochdeutsch, wat in zijn moderne vorm Neu Alt Hochdeutsch zou kunnen zijn. België werd Belgau, Frankrijk Frangau en zo brachten we alle landen onder één Europees bewind.

Het idee ontstond na een gesprek over de Duitse Eenwording. Algemeen wordt aangenomen dat het IJzeren Gordijn op 9 november 1989 werd opgetrokken, maar dat gebeurde eerder, namelijk op 11 september, toen Hongarije de grens met Oostenrijk permanent opende. Dat gebeurde weer naar aanleiding van de zogeheten Pan-Europese Picknick, een vredesdemonstratie die op 19 augustus 1989 werd gehouden op de grens tussen Oostenrijk en Hongarije, nabij de stad Sopron. Die dag werd de grens tussen Oost-Europa en West-Europa voor het eerst in jaren drie uur opengesteld. In die tijd vluchtten meer dan zeshonderd DDR-burgers, als toeristen naar Hongarije overgekomen, naar de vrijheid.

O ja, Oostenrijk verandert ook van naam en wordt Supergau.