Ik lees te weinig poëzie, voor de liefhebber die ik ben. Wel lees ik elk nieuw gedicht van Ton van ’t Hof, die de laatste tijd veel goeds produceert, naast het proza dat hij dan blog noemt. Los van dat kan meer poëzie geen kwaad. Omdat het de zinnen verzet en dat heeft elk mens nodig (en dat hoeft niet per se met poëzie). Voor werk bijvoorbeeld. Ik loop al wat jaren mee en weet hoe dingen kunnen gaan. Dan voorzie ik problemen en waarschuw daarvoor om vervolgens te zien dat het zich precies voltrekt als voorspeld. Alleen heb je er niets aan om gelijk te krijgen. Meebewegen is beter.

Roos heeft het gat in onze Japanse rondreis komend voorjaar gevuld. Naar aanleiding van een NRC-artikel over Odawara Art Foundation van Hiroshi Sugimoto (‘Een paradijs, maar dat besef je juist pas als je weg bent. Dan wordt het een vluchtplaats in je hoofd’, schrijft Hans den Hartog Jager) kwam ze uit bij het Shoji Ueda Museum of Photography, in Houki, waarvan alleen al het gebouw uiterst indrukwekkend is. We zochten nog een bestemming tussen Okayama en Osaka in en hebben die nu gevonden.

We aten weer verrukkelijk dit weekeinde. Op zaterdag tarbot met gegrilde groente en op zondag geitenvleessaté met sajoer boontjes. Alles kan een mens gelukkig maken, wist ik: poëzie, zelfkennis en lekker eten bijvoorbeeld.

Wat ik in de aandacht rond de nieuw op te richten omroep Ongehoord Nederland nog niet hoorde, was de betekenis van ongehoord als onfatsoenlijk en onbehoorlijk, wat gezien de grondslag van de omroep best had gekund. Zo vindt medeoprichter Haye van der Heyden (voorheen komiek) het prima als Holocaust-ontkenners op dit platform aandacht krijgen. Bij het vrolijk rechts van Wakker Nederland hoorde ik dat inderdaad nog niet. In de Volkskrant merkte columnist Frank Heinen nog op dat het wel meevalt met het niet gehoord zijn van de populistische stem, want constateert hij: die stem zit regelmatig aan de talkshowtafel.

Bij Waterkant.net, dat nieuws brengt over Suriname en Surinamers, las ik iets wat ik nog niet hoorde. Over de eis van twintig jaar voor president Bouterse werd niet geschreven, wel over wat hij meenam van zijn bezoek aan China. China schrapt een schuld van 12,3 miljoen dollar en geeft 14 miljoen dollar voor een road monitoringsproject. De gulheid van de volksrepubliek gaat maar door, want Suriname krijgt verder tien pick-up-trucks, twee graafmachines, zestien tractoren en honderd waterpompen. En er komt een lening om de luchthaven op te knappen. Op tv roerden voorstanders van Bouterse zich over de politieke inmenging van Nederland (bij de berechting van hun president) en dat ze dit nooit zouden toestaan. Dan kan het zomaar gebeuren dat inmenging van een andere kant over het hoofd wordt gezien.

Eindelijk weer eens gefietst. Via Waver, waar ik een haas hard (kunnen ze anders?) over het asfalt zag rennen om zich te verschuilen onder bielzen. Zoiets gebeurt op het platteland, dacht ik, tot ik honderd meter verderop drie jagers zag lopen.

Gisteren de IDFA-documentaire Searching Eva gezien, dat in essentie over de zoektocht naar identiteit gaat. De Eva in kwestie is Italiaans, biseksueel, verhuisde naar Berlijn en doet van alles: bloggen, sekswerken, drugs gebruiken, dansen en vooral heel veel niet. De documentaire oordeelde niet, Eva is zoals ze is, zoekt zichzelf. Maar ik vond het een wrang beeld van een apathische generatie die weliswaar alles omarmt, maar niets lijkt ertoe te doen. Scherp voorbeeld zat aan het einde van de film, waar ze zegt dat ze bezig was met een afscheidsbrief, maar toen plots ongesteld werd, waarna ze alleen nog maar naar het strand wilde.

Mijn broer gaat na zijn pensioen (iets eerder, zegt hij) in Tsjechië wonen, wat wel zo eerlijk is voor zijn Tsjechische vrouw die al tientallen jaren in Nederland woont. Zelf zou ik naar Berlijn willen, waarna ik online al potentiële buurten zocht. Köpenick, nabij de Müggelsee, lijkt me wel wat, door het groen en de stad nabij. Een permanent verhuizen wordt het niet (Roos wil Parijs en Spanje niet uitsluiten) maar misschien voor een paar maanden… Het komt mede door de hartsvriendin van Roos die sinds drie jaar in Lugano woont. Alles bij elkaar ervaart ze meer kwaliteit van leven, zei ze, wat ze vertaalde naar wonen in de natuur, beter eten, vrijheid en wat gemeenschapszin.

Niet alleen in Nederland worden woorden tot op de milligram gewogen. Onlangs schreef ik over Supergau, waarin ik de Europese eenwording naar Oostenrijks voorbeeld wil modelleren, met districtsstaten als Niedergau (Nederland) Frangau (Frankrijk) et cetera. In werkelijkheid is Supergau een initiatief om kunstprojecten en kunstenaars in Oostenrijk samen te brengen. Zwager Theo is een van de curatoren van het programma. Gisteren sprak ik hem over de voortgang, waarna bleek dat een groep wetenschappers struikelt over de naam Supergau. Schrijf je Super-GAU, dan heb je het over rampen van nucleaire proporties, zoals Tsjernobyl en Fukushima. Een naam als Supergau zou onrecht doen aan al die slachtoffers, was de teneur in kranten, die mijn zwager en passant betitelden als Supergauleiter, als wrang vergelijk met ’40-’45. Mijn zwager is verrast door de kritiek en merkt dat Links probeert de Rechts-populistische media mee te krijgen in het verzet tegen dit kunstproject. Hij gaat binnenkort praten met de criticasters, maar vreest onverzettelijkheid en een groot gebrek aan relativering.

Ik kreeg vorige week een mail waarin stond:

deze Epic zijn we aan het uiteenrafelen, waaruit ‘capabilities’ voortkomen. Bij de capability kan al een conceptuele oplossingsrichting worden aangegeven.

Vandaag moest ik nee zeggen, dingen doorstrepen, wat nooit goed voelt. Ik twijfelde al weken over een bedrijfsfeest, waarvoor ik me ’s ochtends uiteindelijk aanmeldde en die middag weer afmeldde toen de ov-onvriendelijke feestlocatie bekend werd, bij Rotterdam Airport. Geen doen als je diep in de avond terug moet naar Amsterdam, of verder.

Er was verder een communicatieadviseur die mij ongevraagd had toegevoegd aan een WhatsApp-groep over een belangrijk onderwerp. Ook had ze voor de komende maanden alvast vergaderingen gepland in Den Haag, terwijl ik in Rotterdam werk. Ik weigerde het agendaverzoek en verliet meteen de WhatsApp-groep, waarna ze snel langskwam (ze had het me dus persoonlijk kunnen vragen) om te vragen waarom. Ik legde uit, gaf redenen, maar merkte enige aarzeling. De anderen hadden immers ja gezegd. Ik heb er moeite mee, om voor het blok te worden gezet.

Ik zet ook een streep onder een reeks gedichten die ik publiceerde als mini-sonnetten. Een van mijn poëzievrienden schreef dat er mooie zinnen in zaten, en dan weet je genoeg. Streep erdoor en verder.

Iemand die niets afstreept is Jules Deelder, lees ik in de Volkskrant. Op zijn 75ste jaardag brengt hij een nieuwe verhalenbundel uit. Ik vind hem als dichter enorm overschat, dus zet ik er zelf een streep door. Het is toch al zo’n dag.

Roxeanne Hazes heeft zelfliefde ontwikkeld door aan zichzelf te werken.
Froukje de Both durfde vriend bij eerste date niet aan te kijken.
Shakira ging naar Lourdes om haar stem terug te krijgen.
Tim Hofman: ‘Het voelt eindelijk alsof mijn lijf weer van mij is.’
Rapper T.I. laat maagdenvlies van dochter controleren.
Angelina Jolie: ‘Mijn kinderen hielpen mij mezelf weer te vinden.’
Kylie Jenner eist straatverbod voor man met glazen pijp.
Natasja Froger overweegt om kleiner te wonen.
Diddy leerde dankzij DJ Khaled hoe hij van zichzelf moet houden.
Sharon Osbourne kon mond niet voelen en bewegen.
Tanja Jess vindt zichzelf emotioneel vrij stabiel.
Keira Knightley kijkt geen nieuws meer na haar bevalling.
Floortje Dessing gaat na lange reis direct op bezoek bij ouders.
Miley Cyrus haalt uit naar mensen die haar slet noemen.
Tom Egbers wil na hartinfarct vaker ‘nee’ zeggen.