Geplaatst in Geen categorie

Tot 1 september thuiswerken. Straks heb ik een halfjaar, heel de lente en heel de zomer, vanuit huis gewerkt. Ik ben benieuwd of ik nog terug kan (of wil) naar het oude ritme, van vroeg op, lang reizen. De zorgen om besmetting blijven, zeker nu de teugels weer worden gevierd. In Duitsland neemt het aantal besmettingen toe, maar die vergelijking kan niet, omdat ze daar andere maatregelen nemen dan hier. Wat ik vooral wil: een dag niet aan corona denken, niet weer met doden en zieken worden geconfronteerd.

Dinsdag heb ik voor het eerst in jaren gejogd, wat toen wel ging, maar ik heb nog steeds pijn in de bovenbenen. Ik vraag mijzelf nu af waarom ik niet ging fietsen: veel veiliger voor het lijf, veel fijner.

Gisteren heeft mijn broer de oplevering van het huis van mijn vader afgerond. Er kwamen geen punten (om alsnog te herstellen) naar voren, dus dat dossier kan dicht. Vader mag zich inmiddels door het tehuis bewegen. Hopelijk wordt bezoek binnenkort weer mogelijk. Want tot 1 september hem niet zien…

Geplaatst in Geen categorie

Of ik mijn fotografiecursus dan online wil volgen? Natuurlijk niet. Idioot voorstel. Online is kein Ersatz voor het echte werk, van met de professional praten, al is het maar om mij te laten zien welke cameraknop waarvoor dient. Ik ben klaar met het online ontmoeten. Gisteren moest ik op kantoor iets ophalen. Ik sprak collega’s, maakte grapjes, deelde leed en ongenoegen, dacht mee over de juiste insteek en merkte hoezeer het online verhaal het non-verbale negeert. Gisteren was ik in mijn element, wat hard nodig was, want de dag ervoor was het storm. Ik ergerde me aan alles (soms terecht) en uitte mijn ongenoegen per mail, niet scheldend, maar stevig. Zakelijk gezien is dat onverstandig. Maar hee, ik moet ook mijzelf kunnen zijn en die man is expressief, betrokken.

Laatst belde ik een collega dat ze een foutje had gemaakt en of ze dat kon aanpassen. Ze zei dat bellen beter voelde dan dat ik aan het bureau ga staan. ‘Dan weet je dat er iets mis is’, reageerde ze lachend, waarna ik dacht een boeman te zijn geworden, of op zijn minst een moppermark.

Gisteren heeft mijn familie het appartement van mijn vader leeggehaald, om het dinsdag op te leveren. Vanmorgen brachten we het naar de milieustraat. Dat duurt tegenwoordig lang, want iedereen ruimt op. Pas na drie kwartier reden we met onze volle vrachtwagen het terrein op. Weggooien voelde als een periode afsluiten. Vreemd. Her en der lagen geplette muizen.

De joggingbroek die ik bestelde, blijft ook na zes dagen niet komen, wat ik erg onsportief vind van Perrysport.

Geplaatst in Geen categorie

We lazen op Nu.nl dat de koning een toespraak zou geven en we waren net op tijd om het te beleven. Ik zag een oprechte speech en meende wat ongemak bij de prinsessen te zien die na afloop wel mochten zwaaien, maar niet gedag zeggen, koningin Maxima evenmin. In zijn toespraak zei de koning dat hij hoopt dat het aller-, allerlaatste Koningsdag thuis uit de geschiedenis is. Dat vind ik vreemd. We hadden nooit een koningscoronadag, maar blijkbaar gaan de Oranjes op 27 april al jaren gebukt onder corona. En dan zou dit echt de laatste in de reeks mogen zijn. Het is genoeg. 

Ik vermoed dat de koninklijke speechschrijver (Jan Snoek volgens het AD) het drama wilde aanzetten waaronder wij allen gebukt gaan en dan zijn benadrukte woorden als ‘aller-, allerlaatste’ goed gekozen. Wat de koning had moeten zeggen is dat dit de enige Koningsdag thuis had moeten zijn. Een unieke dag, een enige dag.

Ik zag al fietsend (de rugpijn is weg) Jan en alleman in oranje gekleed. Ik vond het enig maar denk niet dat het de aller-, allerlaatste keer is dat ik dat zie.

Geplaatst in Geen categorie

Op De Dam staan drie levende standbeelden, alledrie de dood voorstellend, één met een nepsigaar in zijn mond. Alsof er nog niet voldoende dood om ons heen is.

‘Dit voelt voor mij als de grootste schande uit de Nederlandse sport ooit’, zegt trainer Henk de Jong van Keuken Kampioen Divisie-koploper SC Cambuur tegen de NOS, die gespeend lijkt van alle realiteitszin. Cambuur mag niet promoveren en dat is erger dan alle omkoopschandalen, elke poging tot match fixing, elke dopingzaak en het rabiate racisme in de voetballerij.

Ik trok een nette broek aan, na weken joggingbroeken, wat een nieuwe confrontatie werd met mijn gewichttoename. Te strak. Uit pure chagrijn bestelde ik een nieuwe joggingbroek.

Geplaatst in Geen categorie

Jabber werd geïnstalleerd maar kwam niet van de grond. Zoom lukte, maar mocht niet. Dus is het Microsoft Teams, dat ik installeerde op een oude laptop van Roos. Ik kreeg het geluid niet aan en ging vanzelf hardop praten, alsof het niet aan mij lag. Een keuze uit drie microfooninstellingen verder zat ik het gesprek, wat een test bleek voor de volgende redactievergadering. Het principe dat je bij Teams in beeld komt als je praat, vind ik grappig en werd door een paar collega’s goed benut. Op een gegeven moment zaten een collega en ik zelfs virtueel te high fiven, maar ik vergat waarom.

Ik heb een hard hoofd in die anderhalvemetersamenleving. Sowieso kunnen mensen die 1,5 meter niet inschatten (ik zou twee meter doen, met tweemetersessies), maar ergerlijk vind ik het als niemand moeite doet. Het is dat ik mij in bochten beweeg anders…

Met stijgende verbazing lees ik wat die schuimbekkende Trump uitvreet, zoals licht als remedie tegen corona en het intraveneus gebruik van reinigingsmiddelen. ‘Straks zegt hij nog dat we bleek moeten drinken’, zei Roos ad rem en ik zie hem ertoe in staat. Ondertussen klagen onze eigen ondernemers, vooral in de horeca, steen en been en vinden ze dat ze na weken goed gedrag nu wel een beloning verdienen. En dat Rutte moet stoppen om te zeggen dat mensen niet de straat op moeten, want het kan gerust, op 1,5 meter afstand dineren. In de eetruimte wel, denk ik, maar hoe zit dat in de keuken? Ik zag genoeg kookprogramma’s om te weten dat een professionele keuken klein is, met een gedrang van koks en kelners.

Ik lees nu Social Practices van de Amerikaanse Chris Kraus; essays on and around art and art practices by the author of I Love Dick. Ik googelde en merkte dat je het boek als pdf kunt downloaden. Aan u de keuze.

De pijn in mijn rug is er nog. Het moet voor Roos erg grappig zijn om te zien hoe ik mijn sokken en schoenen aantrek.

Geplaatst in Geen categorie

Vader is over, zit nu in een verzorgingstehuis in Purmerend, waar de ontvangst warm was en hartelijk. Verhuizen, meldde ik eerder, was noodzaak, want zelfstandig wonen ging al lang niet meer. Hij moet nu twee weken in quarantaine, want wonder boven wonder is dit tehuis geen sterfhuis. Hier is nog niemand overleden aan corona en geldt een strikt beleid van niemand erin of eruit. Wij verhuizers werden gedoogd, maar steeds met maximaal drie personen. Bij zijn oude huis hoorde ik in de hal twee hoogbejaarde dames zeggen dat er weer één dood was, gevolgd door een ‘dat heb je met oude mensen.’

Bij het verhuizen dacht ik goed te tillen, consequent vanuit de knieën, maar gisteren kwam de pijn acuut. Heel mijn rug op slot. Ik kon niets anders dan platliggen en heel, heel voorzichtig bewegen. Vandaag gaat het niet veel beter, een fractie hoogstens, dus normaliseer ik mijn lijf met pijnstillers en rust. Ik denk ook dat het een stressreactie is op de afgelopen maand vol (mantel)zorgen.

De verandering moet voor mijn vader ingrijpend zijn. Hij wil sowieso niet over emoties praten (hij zegt domweg dat hij je niet kan verstaan) maar momenteel lijkt hij erg in zichzelf gekeerd. Hij roept alleen wat ie voelt, dat ie het koud heeft, dorst heeft, moet plassen, waarna iemand iets moet doen. Bij het opruimen kwamen we veel foto’s tegen, bankafschriften uit de jaren 80 en verjaardagskaarten van de kleinkinderen. We vonden in de collectie ook nog twee tietenmokken. Het keukenschort met tepelkwasten wisten we blijkbaar eerder te lozen.

Geplaatst in Geen categorie

Het fietsen gaat in elk geval beter, in de zin dat ik er weer plezier in heb en ik – eenmaal terug – niet als een zoutzak op de bank blijf hangen. Vandaag verdwaalde ik prachtig door het Westelijk Havengebied, waar het niet mooi is, waar het niet lekker ruikt, maar het mocht de pret niet drukken.

Een collega las mijn gejammer over dik worden en wilde me direct helpen met tips om thuis te sporten. Ik bedankte hem en moet nu de puf vinden om die tips te vragen. De collega kijkt trouwens naar opnames van Charles Bukowski, wat hem in mijn ogen nog sympathieker maakt.

Vandaag helaas in onmin geleefd met opdrachtgevers over een artikel dat ik schreef, maar dat toch niet gebracht mag worden. Te vroeg, te gevoelig was het argument, wat niet strookt met de initiële vraag om een bericht te maken. Het komt misschien door het gemis aan persoonlijk contact, dat je de opdrachtgever niet zelf spreekt.

Trekt de coronamist eenmaal op, dan begin ik met een basiscursus fotografie, met een basiscamera. Zaterdag gaan we vader verhuizen. Hij schijnt het aan iedereen die langskomt te vertellen. Laat ik het als een positief teken zien.

Geplaatst in Geen categorie

Omdat ik veel naar Duitse popmuziek luister, krijg ik van Spotify geregeld Duitse reclame. Misschien moet ik het gratis abonnement toch eens omzetten naar betaald. Ik zit inmiddels in mijn vierde maand zonder alcohol. Drinken is allang geen moeten meer, hoogstens een optie, voor later. Misschien één glaasje op mijn verjaardag.

Met mijn vader gaat het afwisselend goed en slecht. In de slechte momenten herinnert hij zich niets meer, herkent hij niemand. In de goede herhaalt hij zijn vaste grappen. Volgende week gaan we hem verhuizen naar een verzorgingstehuis. Zelfstandig wonen kon eigenlijk al lang niet meer. Gelukkig biedt het nieuwe tehuis hetzelfde als het tehuis waar hij nu tegenover woont, met busritjes en de lunch geserveerd door dezelfde dames. Ook Thuiszorg volgt hem naar zijn nieuwe onderkomen. Maar eenmaal over gaat hij wel in quarantaine. Corona belet elk bezoek. Ik ben benieuwd of hij dat beseft.

Sinds twee weken zit ik weer op de racefiets, wat moet, want ik word dik (vind ik). Behalve de rit van vandaag was het telkens zwaar afzien. Ik zei dat het aan de harde wind lag, maar wist beter. Dit oude lijf moet in vorm worden getrapt, wat zwaar is als je langzaam verandert in een couch potato.

Dit weekend houd ik wacht, waak ik over jullie, over Nederland. Ik hoop dat jullie er niets van merken.

Geplaatst in Geen categorie

Opeens was ik Den Haag, voor werk, met lichte tegenzin. Niet vanwege het werk, zeker niet, maar vanwege het aantal mensen dat er was; collega’s die het niet allemaal nauw namen met de 1,5 meter afstand, of ik moest er grappend op wijzen. Wat ook niet hielp, was dat wat ik deed ook thuis had kunnen doen. Maar het was rustig. Was het drukker, dan is aanwezigheid wel nodig. In NRC las ik over een dame die genezen was van het virus en indringend zei dat je niet arrogant moet zijn om te denken dat het jou niet kan overkomen. De bestrijding van het virus kent geen grijs gebied, het is dit niet en dat niet, maar gisteren zat ik er middenin, vol twijfels over veiligheid en doen waar je je goed bij voelt, wat bij ons sinds weken het mantra is.

Zoals verwacht meent mijn vader dat hij niet hoeft te verhuizen, ‘want ik word toch goed verzorgd.’ We zien wel, maande hij mijn broer en zwager, of de beslissing nog aan hem is. Het is triest om die keuze voor hem te moeten maken.

Bij de Correspondent schreef Micha Wertheim over DWDD, dat volgens hem nooit over inhoud ging, maar louter diende om mensen beroemd te maken, Van Nieuwkerk incluis. Daar was ik het zeer mee eens.

‘Als deze krankzinnige tijden ons één ding duidelijk maken, is het wel hoe volslagen nutteloos roem en succes zijn nu we allemaal op onszelf worden teruggeworpen. Je ziet het aan de wanhopige manier waarop al die beroemdheden proberen iets bij te dragen. Door filmpjes op te nemen en steun te betuigen. Hoe ze allemaal langzaam tot de conclusie komen dat de kracht van roem verdampt op het moment dat je zelf niets te verkopen hebt.’

Geplaatst in Geen categorie

Als één ding duidelijk is geworden de laatste weken is dat mijn vader niet langer zelfstandig kan wonen. Hij herstelt weliswaar redelijk van de val van veertien dagen geleden, maar hij overschat zijn zelfstandigheid. Lopen gaat moeizaam, eten ook, eigenlijk alles, zelfs ademen. De arts die hem de eerste dagen bezocht, stelde vast dat mijn vader nu echt naar een verzorgingstehuis moet, maar dat wil hij niet horen.

Ik kan hier toch blijven wonen, vindt hij. Er wordt goed voor mij gezorgd. Maar die zorg is niet continu en is lichte zorg: pillen geven, steunkousen aantrekken en eten brengen. In bed helpen, naar het toilet gaan of verschonen is er niet bij. En dat is helaas ook nodig.

Vanmiddag echter kreeg mijn broer een belletje dat er een kamer is vrijgekomen in een tehuis, dicht bij de wijk waar wij zijn opgegroeid. De kamer was anderen aangeboden, maar die zagen er vanaf wegens de quarantainemaatregelen. Wij niet. Morgen gaan mijn broer en zwager het ongetwijfeld moeilijke gesprek met vader voeren en vrijdag inspecteren ze de kamer. Daarna plan de campagne. Vader gaat mokken en komt in verzet, maar we weten dat hij altijd bijdraait. Dat gebeurde toen hij zijn woning verliet voor zijn huidige appartement en gebeurde ook de twee andere keren dat hij tijdelijk moest verkassen. Wij gaan er in elk geval voor zorgen dat zijn laatste standplaats een fijn thuis wordt.

Ik word er melancholisch van, merkte ik, deze familieomstandigheden, en zocht de poëzie van John Ashbery weer op. Daar vond ik

In de kersentijd
Regent het al? Ik stop. De banden van motivatie
nemen in intensiteit af, zoals verfschilfers –
zwaar tot bleek. Het wordt erkend
dat dit de kracht der dingen is,

dat het niet beter zal worden.
Eens was het eigenlijk beter.
Het was een seizoen in de tijd, verpakt in liedjes.
We hielden ervan om aan de rand te staan,
de prachtige dingen voor te stellen die hier konden zijn
en dat ze hier zijn, wat vrijwel  hetzelfde is.

Verlegen tijd die in de vleugels duikt,
te beschaamd om het applaus te erkennen,
dicht, als een klein aanvallend stukje.

In een ander tijdperk van frisdrankfonteinen en treeplanken
deed het er niet toe. Nu werd het gereduceerd tot een helder
bepaald atoom, diepblauw en voorbeeldig.

Voor jou was verleiding een manier van versnellen,
maar niet inhalen, zoals Atalanta’s vlucht.
De appels zijn door een latere bron toegevoegd.
Noem het heidens, of spoorloos. Noem me
onverantwoord. Ik zal terugkomen in augustus,
als de kersen zijn vertrokken.
Is dat niet gemotiveerd?

origineel

In the Time of Cherries
Is it raining yet? I quit. The bands of motivation
recede, in intensity, like paint chips –
heavy to pale. It is acknowledged
that this is the strength of things,

that they will not get better.
One day things actually were better.
It was a season in time, wrapped in song.
We liked standing at the edge of it,
imagining the wonderful things that could be here,
and that they are here, which is much the same.

Shy time that dives into the wings,
too embarrassed to acknowledge the applause,
dense, like a fountain attacking.

In another age of soda fountains and running boards
it hadn’t mattered. Now it was reduced to a bright
particular atom, deep blue and exemplary.

For you, seduction was a way of running,
though not catching up, like Atalanta’s run.
The apples were added by a later source.
Call it pagan, i.e. traceless. Call me
irresponsible, I’ll be back in August,
after the cherries have left.
How motivated is that?

Geplaatst in Geen categorie

coronasonnet

Toen er nog elke dag sport was op tv
en evenementen door de boxen knalden
dachten we hautain: iedereen doet mee
tot een virus ons feestje vet verknalde

en de mensheid viel terug op doden tellen
met een blad voor de mond tegen microben.
En oké, de straten lopen zo prachtig leeg
dat we onze pret dan maar online bestellen.

Straks, als de besmetting toch is opgedroogd
gaan we als Sisyphus die pretberg weer op
maar geven we de keien niet meer terug

en alles wat aan voorzorg is betoogd
wordt vergeten bij de volgende Wereldtop
tot iemand opstaat en last heeft van een kuch.

Geplaatst in Geen categorie

Tjongejonge, ik ben me toch chagrijnig. Het is maar goed dat ik niemand spreek vandaag, of wacht… ik mailde een collega een chagrijnig antwoord op een redelijk verzoek. Notabene op mijn vrije dag. Waarom niet wachten tot maandag? Vanmorgen ging het koffieapparaat kapot en bleek ik twee kilo te zijn aangekomen, nadat het zo goed ging. De combinatie van sporten en geen alcohol werkte prima, maar de sportschool dicht is funest voor me. Ik heb potdomme coronavet. Ik heb weinig opties, kan niet hardlopen, alleen fietsen, maar met een schrale oostenwind loop ik het risico om zwaarder verkouden te worden.

Nog geen redenen tot chagrijn zul je denken. En je hebt gelijk. Het zijn de naweeën van een zware week die zondag begon toen mijn vader opnieuw bleek te zijn gevallen en vermoedelijk een nacht op de grond heeft gelegen. De man is al fragiel en toen dat. Die zondagnacht sliep ik niet uit vrees de volgende ochtend een telefoontje te krijgen dat ie is overleden. Maar nee. Hij herstelt langzaam en krijgt van zijn kinderen intensieve zorg. Afgelopen week draaiden we toerbeurten. Nu kan het regime iets losser en hoeven we niet permanent aan zijn zijde te staan en houden we de vinger aan de pols. Hij kan weer dingen zelfstandig doen, maar het houdt niet over. Na een loopje van vier meter is hij uitgeput.

Maandag ben ik zelf aan de beurt. Dan heb ik een telefonisch consult met de oncoloog en sluit ik een periode van tien jaar controle af. Het schoon verklaren volgt vast, maar nu dreigt verhoogd cholesterol en daarmee kans op hart- en vaatziekten. En juist daarom wil ik sporten.

Alle dagen lijken inmiddels op elkaar, vandaar die neiging om mijn werkmail gewoon te beantwoorden. Een vriendelijke collega stuurde me gisteren een groepsmail, met de vraag om opbeurende gedichten te delen. Omdat ik poëzie-minded ben, schreef de initiatiefnemer Ik antwoordde korzelig dat ik niet van de emo-poëzie ben en zag alle goede bedoelingen over het hoofd. Welbeschouwd was ik gisteren al chagrijnig. Arme Roos.

Geplaatst in Geen categorie

In de herhaling ‘Krabbé op zoek naar Chagall’ gezien, wat met die kirrende Jeroen best vermakelijk was, en interessant. Zo weet ik nu dat Chagall bij Lissitzky en Zadkine in de klas zat. Han Lips van het Parool recenseerde dat je het aan Krabbé kunt overlaten om een serie over Chagall al binnen vijf minuten over Krabbé zelf te laten gaan, “maar vooruit: hij kent zijn onderwerp én is enthousiast.”

Toen het nog kon, waren we in het Stedelijk Museum. In een van de zalen rond het werk van Carlos Amorales hingen bekkens en gongs waartussen een Aziatisch jochie met een paukenstok driftig heen en weer rende, steeds tegen de bekkens tikkend. En dat duurde en duurde. De slagwerker in mij wilde eigenlijk die stok afpakken en laten zien wat er nog meer mogelijk is. Ik ben immers ook kind… verdedigde ik mijn gedachte.

Nu één week thuiswerken erop zit, komen de vragen. Of we dit ritme nog een maand volhouden (ja, ook al moeten we), of onze vaders gevrijwaard blijven, of Nederland na de crisis tot inzicht komt en kiest voor een bewuster leven. Er zijn merkbare verschillen ontstaan. Zo is het water (in Venetië en vast ook elders) schoner en helderder geworden en de luchtkwaliteit verbetert overal ter wereld drastisch. En dan is er nog de economie die verregaand geglobaliseerd is en daar nu slachtoffer van is. Dus na de crisis minder produceren en graag dichterbij. Het is van de zotte dat we voor een minimaal voordeel producten van ver weg laten komen. Wat dat doet voor het milieu laat zich raden.

Ik vermoed echter dat Nederland na de crisis opnieuw gek wordt en als een bezetene de verloren tijd wil inhalen. Dat we al die festivalletjes en evenementen weer uit de grond trekken en doen of er niets is gebeurd. Dat we het recht hebben om vermaakt te worden.

Geplaatst in Geen categorie

Vanochtend een Ikea-buitenkastje in elkaar gezet. Zoals bij alle Ikea-spullen zit er wat gevloek (van mij) bij en nee-waarom-doet-je-dat-zo. We kennen de instructies inmiddels door en door, die erop neerkomen dat ik Roos volg en het niet waag de leiding te nemen. Ook omdat Roos veel handiger is dan ik. Opeens leek het kastje klaar, maar nee, de plank kon niet hangen. Dus kast weer uit elkaar en opnieuw beginnen. Die tweede keer gaat dan wel snel.

Ook de grappen over corona volgen elkaar snel op. Een collega WhatsAppte dat het vreemd is dat de Appie jaren roept hamstereeeen en dat als we dat doen, dat niet mag. Dat werk. Ook gaat er een foto rond waarop in reliëf twee mensen trekken aan een overvolle winkelwagen; getiteld de slag bij Albert Heijn, omstreeks 2020 n Chr.

Ik ben verkouden, voel een koutje op de borst en lichte keelpijn. Maar ik heb gezonde trek, wat ik niet heb als ik ziek ben. Dus verkies ik splendid isolation, als in de beste Britse tradities. Van de onderhandelingen na de Brexit horen we trouwens weinig.

Een vriendin van Roos woont in Zwitserland, enkele kilometers van Italië, afgezonderd. Steeds mag één persoon de supermarkt in. Ze zei paracetamol in te slaan, want het kon wel eens erger worden. In Italië is de toestand zo kritiek dat er triage volgt: zijn twee mensen ernstig ziek en de één is ouder dan 72 jaar, dan is die de klos. Ben benieuwd hoe ze dat mededelen, zo’n doodsoordeel. Brrrrrrr.

Geplaatst in Geen categorie

Nederland is GEK geworden, constateert collega Maaike, die bij de Appie louter lege schappen voor zich zag. Er wordt massaal en in bulk gehamsterd: blikvoer, toiletpapier, aspirine, alles houdbaar, want straks gaan alle winkels dicht, hoor je ze denken, zoals in Italië… Mafkezen. Vorige week schreef NRC dat de Nederlander zo verrassend kalm is onder het coronavirus. Dat zou de krant mogen rectificeren.

Vorig jaar waren er zorgen over dit voorjaar, dat er te veel evenementen zijn die veel capaciteit van politie en ambulance opslokken. Verlofaanvragen werden zorgvuldig toegekend, maar opeens veegt corona de kalender schoon. Je kunt het voorzienigheid noemen, ware het niet dat een pandemie vreselijk is. Er vallen doden, mensen worden ernstig ziek en het maatschappelijk leven valt stil. Vanmorgen kwam de loodgieter een lekkende pijp repareren en ook hij merkte onrust en zorgen bij anderen. Wel fijn vond ie dat er geen file was en dat hij aan de gracht kon parkeren.

Straks als alles voorbij is, zou het goed zijn om te bedenken of we dit wel willen, elke dag iets beleven, als is het maar een bezoek aan de supermarkt. Het zou voor Amsterdam een zegen zijn: minder attracties, minder bezoekers, minder gedoe.

Deze week kwam de uitnodiging voor de dag van onze dienst. Eerste spreker is een antropoloog, over power and love. Ik ben er nog niet uit wat ik daarvan mag vinden.

Geplaatst in Geen categorie

Ik begin erg vroeg en zie de collega’s dan zoetjes aan binnendruppelen. Maar vandaag gebeurde dat niet. Alleen de hoofdredacteur en een social media redacteur kwamen opdagen. Wat bleek? De dag ervoor kwam de mededeling dat, als je wilde, je vanwege het coronavirus thuis mocht blijven. Benieuwd hoe lang dat mag duren, want de gekte rond het virus is nog niet voorbij. Heel ons team moet op piket voor het geval er dingen gebeuren. Ik las eerder in de Volkskrant dat de berichtgeving rond het virus gevaarlijker lijkt dan het virus zelf.

Het virus gaat er zeer waarschijnlijk wel voor zorgen dat onze reis naar Japan niet doorgaat. Je komt er wel, maar de kans dat eind april nog alles dicht is, is groot. We hebben alleen de vliegreis geboekt. De hotelreserveringen kunnen we annuleren. We hielden er al rekening mee dat geld  kwijt te zijn, maar KLM – en dat vind ik echt erg goede service – biedt een voucher aan dat een jaar geldig is, voor het bedrag dat we kwijt zijn aan de Japanvlucht.

Heb mijn vader nog gebeld. Dan zeg ik alleen maar hallo en hij zegt direct dat ie me niet goed verstaat  En dat een paar keer, ook als ik hardop en langzaam praat. Ondertussen laat ie wel de tv aanstaan. Ouwe baas.

De Bijlmerbajes is bijna niet meer. Van de acht torens staan er nog twee overeind, amper overeind. Ook worden de bijgebouwen gesloopt. De berg gruis oogt opvallend fijn.

Geplaatst in Geen categorie

De orthopeed die mijn voetzolen mat voor nieuwe steunzolen, schatte maat 46 goed in en vertelde over de verschillen in maten tussen Adidas en Nike. Adidas is Duits, legt hij uit en dus is maat 46 precies 46. In Amerika echter vinden mannen een kleine schoenmaat niet mannelijk en is onze maat 46 daar maat 48. Eerder sprak ik met de eigenaar die bij de kassa koffie zat te drinken (‘ik werk hier niet, ik ben stagiair’) over het coronavirus en dat hij voorlopig niet naar zijn huisje in Italië gaat. En hij vermijdt sportscholen en schudt geen handen.

Ik was vrijdag zeer efficiënt. Eerst leverde ik de nieuwe bundel af bij mededichter Gert, toen naar de fietsenmaker voor een onderhoudsbeurt van mijn racefiets, gevolgd door een bezoek aan de steunzolenman. En daarvoor naar de sportschool. Ook maakte ik nog een knullig filmpje voor bij mijn bundel.

Op Meander las ik een niet heel goed opgebouwde column over het wel interessante fenomeen van de minder goede dichter. In het artikel wordt de tweederangs dichter door Komrij allerlei fouten aangemeten, die slechte poëzie gelijk stelt aan een slechte dichter.

Slechte poëzie is bombastisch, gaat over maatschappelijk onrecht waardoor de dichter zich kan ‘zonnen in de gunst van een tijdelijk van z’n kritisch vermogen verlamd publiek.’ Slechte gedichten zijn […] belerend. Niet bedoelde humor is het volgende kenmerk. Epigonisme, het nadoen van (slecht begrepen) voorbeelden hoort er ook bij.

Het artikel opent met De Coninck die tweederangs dichters vakkundige dichters noemt van wie de gedichten kwalitatief ‘een heel behoorlijk gemiddelde’ hebben, maar bij wie hoogtepunten ontbreken.

Over dat laatste punt moest ik nadenken, want wie bepaalt wat een hoogtepunt is, wat kwaliteit is? In de Nederlandse poëziescene is de norm dat je pas goede poëzie schrijft als je wordt uitgegeven door een grote uitgever. Dan is alles wat je schrijft goud. Ik ken veel dichters bij wie dat niet klopt. Dat komt meestal door gemakzucht, schrijven naar de opdracht (een nieuwe bundel) toe.

Een derde- of vierderangs dichter heeft daar geen last van. Ik ervaar geen enkele druk om te publiceren en doe gewoon “mijn ding”. En wat helemaal erg is: ik vind elke nieuwe bundel een hoogtepunt, met louter hoogtepunten. Die eigenschap heb ik gemeen met de bekende dichters: zelfgenoegzaamheid. Nu nog iemand vinden die dat punt in een recensie ondergraaft.

P.S. Dit is een heel gemakzuchtige column.
P.S. We hebben de auto zo lang niet gebruikt dat ie niet meer wil starten. De vraag of we nog een auto nodig hebben, klinkt steeds vaker.

Geplaatst in Geen categorie

Bij ons is de kantoorhumor op hoog niveau. Er wordt ad rem gereageerd, spitsvondig en op selecte momenten trekt iemand een opmerking nog wat verder, zodat iedereen stilvalt en de grap pas na twee seconden landt. Maar vandaag niet. We zongen My Corona, op de melodie van My Sharona en lachten stupide om de naam Woodwing, wat een normale naam is voor een normaal programma, maar we lazen een indianennaam en deden alsof we een vredespijp rookten.

Grappig vind ik ook het naambordje op de trap tussen de vierde en vijfde etage. De trap is plots een brug geworden, vernoemd naar de inmiddels vertrokken directeur van ons bedrijfsonderdeel.

Ik zag in ons bladenrek geniete A4’tjes waarop de overheidscreatieleer wordt gepredikt. Ik ben geen fan van het creationisme, want de aardse leven is niet het resultaat van een scheppingsdaad, maar de overheid is wel bedacht en het gissen naar die schepper gaf mij extatische voldoening.

We krijgen sinds enkele weken een motivatiemail, van een betrokken collega. Hij geeft telkens een weekopdracht, dit keer over goede voornemens en dat we elkaar daarbij moeten helpen. Hij doet dat door plakpapiertjes neer te leggen, met hartenkreten. Hij werkt toe naar 1 maart. Dan is het complimentendag. Onze dienst faciliteert dat intern met complimentenkaarten en -posters. Dat we kanjers zijn. En dat vind ik erg grappig. Hoog niveau… ik zei het u al. We mogen trouwens binnenkort op dienstensafari, langs de vijf grote. Ook erg grappig.

Geplaatst in Geen categorie

Bij uitzondering vandaag niet naar bodycombat gegaan, vrijdag was het zwaar genoeg, maar wel een lange wandeling door de stad gemaakt. Zouden we vaker moeten doen.

Donderdag naar een ambientconcert geweest in De Duif van A Winged Victory For The Sullen + Daniel Wohl. Erg mooi, maar elk nummer wordt aan het ander geregen, zodat je snakt naar pauze. Die kwam er niet, wel een moment om de band te introduceren, zodat ik mijn kans schoon zag, twintig minuten voor tijd.

Grootste deel van de zaterdag en zondag aan mijn nieuwste bundel gewerkt, Songbook, en voorwaar … hij is klaar, en besteld: 25 stuks. Binnenkort in dit theater.

Geplaatst in Geen categorie

‘We gaan eerst genieten van de mooie Seine en bespreken ’s avonds hoe veilig Nederland en Europa zijn, 75 jaar na de bevrijding.’ Dat zegt een NAVO-generaal buiten dienst over de Seine-cruise die hij zal begeleiden, dwars door Parijs naar Normandië.

Mensen hebben stopwoordjes, soms zelfs stopzinnen, zoals het meisje in de trein dat tussen Bijlmer en Amstel, misschien vier minuten, elf keer zegt: “Begrijp je me wel?”

Ik zou een collega spreken voor een artikel, maar die schuift op het laatste moment een andere collega naar voren. Geen punt, vind ik, en ik voer het gesprek. Daarin zegt ze dat ik veel dingen niet mag opschrijven, dus beperk ik me tot wat wel kan. Vandaag belt ze in paniek dat het te eenzijdig is en dat – als het niet anders – ze niet meer wil meedoen. En zo lukt er meer niet de laatste tijd. Ik stop veel tijd en energie in werk dat niet wordt gebruikt, of sterk verandert. Nu ja.