Geplaatst in Geen categorie

Vanochtend een Ikea-buitenkastje in elkaar gezet. Zoals bij alle Ikea-spullen zit er wat gevloek (van mij) bij en nee-waarom-doet-je-dat-zo. We kennen de instructies inmiddels door en door, die erop neerkomen dat ik Roos volg en het niet waag de leiding te nemen. Ook omdat Roos veel handiger is dan ik. Opeens leek het kastje klaar, maar nee, de plank kon niet hangen. Dus kast weer uit elkaar en opnieuw beginnen. Die tweede keer gaat dan wel snel.

Ook de grappen over corona volgen elkaar snel op. Een collega WhatsAppte dat het vreemd is dat de Appie jaren roept hamstereeeen en dat als we dat doen, dat niet mag. Dat werk. Ook gaat er een foto rond waarop in reliëf twee mensen trekken aan een overvolle winkelwagen; getiteld de slag bij Albert Heijn, omstreeks 2020 n Chr.

Ik ben verkouden, voel een koutje op de borst en lichte keelpijn. Maar ik heb gezonde trek, wat ik niet heb als ik ziek ben. Dus verkies ik splendid isolation, als in de beste Britse tradities. Van de onderhandelingen na de Brexit horen we trouwens weinig.

Een vriendin van Roos woont in Zwitserland, enkele kilometers van Italië, afgezonderd. Steeds mag één persoon de supermarkt in. Ze zei paracetamol in te slaan, want het kon wel eens erger worden. In Italië is de toestand zo kritiek dat er triage volgt: zijn twee mensen ernstig ziek en de één is ouder dan 72 jaar, dan is die de klos. Ben benieuwd hoe ze dat mededelen, zo’n doodsoordeel. Brrrrrrr.

Geplaatst in Geen categorie

Nederland is GEK geworden, constateert collega Maaike, die bij de Appie louter lege schappen voor zich zag. Er wordt massaal en in bulk gehamsterd: blikvoer, toiletpapier, aspirine, alles houdbaar, want straks gaan alle winkels dicht, hoor je ze denken, zoals in Italië… Mafkezen. Vorige week schreef NRC dat de Nederlander zo verrassend kalm is onder het coronavirus. Dat zou de krant mogen rectificeren.

Vorig jaar waren er zorgen over dit voorjaar, dat er te veel evenementen zijn die veel capaciteit van politie en ambulance opslokken. Verlofaanvragen werden zorgvuldig toegekend, maar opeens veegt corona de kalender schoon. Je kunt het voorzienigheid noemen, ware het niet dat een pandemie vreselijk is. Er vallen doden, mensen worden ernstig ziek en het maatschappelijk leven valt stil. Vanmorgen kwam de loodgieter een lekkende pijp repareren en ook hij merkte onrust en zorgen bij anderen. Wel fijn vond ie dat er geen file was en dat hij aan de gracht kon parkeren.

Straks als alles voorbij is, zou het goed zijn om te bedenken of we dit wel willen, elke dag iets beleven, als is het maar een bezoek aan de supermarkt. Het zou voor Amsterdam een zegen zijn: minder attracties, minder bezoekers, minder gedoe.

Deze week kwam de uitnodiging voor de dag van onze dienst. Eerste spreker is een antropoloog, over power and love. Ik ben er nog niet uit wat ik daarvan mag vinden.

Geplaatst in Geen categorie

Ik begin erg vroeg en zie de collega’s dan zoetjes aan binnendruppelen. Maar vandaag gebeurde dat niet. Alleen de hoofdredacteur en een social media redacteur kwamen opdagen. Wat bleek? De dag ervoor kwam de mededeling dat, als je wilde, je vanwege het coronavirus thuis mocht blijven. Benieuwd hoe lang dat mag duren, want de gekte rond het virus is nog niet voorbij. Heel ons team moet op piket voor het geval er dingen gebeuren. Ik las eerder in de Volkskrant dat de berichtgeving rond het virus gevaarlijker lijkt dan het virus zelf.

Het virus gaat er zeer waarschijnlijk wel voor zorgen dat onze reis naar Japan niet doorgaat. Je komt er wel, maar de kans dat eind april nog alles dicht is, is groot. We hebben alleen de vliegreis geboekt. De hotelreserveringen kunnen we annuleren. We hielden er al rekening mee dat geld  kwijt te zijn, maar KLM – en dat vind ik echt erg goede service – biedt een voucher aan dat een jaar geldig is, voor het bedrag dat we kwijt zijn aan de Japanvlucht.

Heb mijn vader nog gebeld. Dan zeg ik alleen maar hallo en hij zegt direct dat ie me niet goed verstaat  En dat een paar keer, ook als ik hardop en langzaam praat. Ondertussen laat ie wel de tv aanstaan. Ouwe baas.

De Bijlmerbajes is bijna niet meer. Van de acht torens staan er nog twee overeind, amper overeind. Ook worden de bijgebouwen gesloopt. De berg gruis oogt opvallend fijn.

Geplaatst in Geen categorie

De orthopeed die mijn voetzolen mat voor nieuwe steunzolen, schatte maat 46 goed in en vertelde over de verschillen in maten tussen Adidas en Nike. Adidas is Duits, legt hij uit en dus is maat 46 precies 46. In Amerika echter vinden mannen een kleine schoenmaat niet mannelijk en is onze maat 46 daar maat 48. Eerder sprak ik met de eigenaar die bij de kassa koffie zat te drinken (‘ik werk hier niet, ik ben stagiair’) over het coronavirus en dat hij voorlopig niet naar zijn huisje in Italië gaat. En hij vermijdt sportscholen en schudt geen handen.

Ik was vrijdag zeer efficiënt. Eerst leverde ik de nieuwe bundel af bij mededichter Gert, toen naar de fietsenmaker voor een onderhoudsbeurt van mijn racefiets, gevolgd door een bezoek aan de steunzolenman. En daarvoor naar de sportschool. Ook maakte ik nog een knullig filmpje voor bij mijn bundel.

Op Meander las ik een niet heel goed opgebouwde column over het wel interessante fenomeen van de minder goede dichter. In het artikel wordt de tweederangs dichter door Komrij allerlei fouten aangemeten, die slechte poëzie gelijk stelt aan een slechte dichter.

Slechte poëzie is bombastisch, gaat over maatschappelijk onrecht waardoor de dichter zich kan ‘zonnen in de gunst van een tijdelijk van z’n kritisch vermogen verlamd publiek.’ Slechte gedichten zijn […] belerend. Niet bedoelde humor is het volgende kenmerk. Epigonisme, het nadoen van (slecht begrepen) voorbeelden hoort er ook bij.

Het artikel opent met De Coninck die tweederangs dichters vakkundige dichters noemt van wie de gedichten kwalitatief ‘een heel behoorlijk gemiddelde’ hebben, maar bij wie hoogtepunten ontbreken.

Over dat laatste punt moest ik nadenken, want wie bepaalt wat een hoogtepunt is, wat kwaliteit is? In de Nederlandse poëziescene is de norm dat je pas goede poëzie schrijft als je wordt uitgegeven door een grote uitgever. Dan is alles wat je schrijft goud. Ik ken veel dichters bij wie dat niet klopt. Dat komt meestal door gemakzucht, schrijven naar de opdracht (een nieuwe bundel) toe.

Een derde- of vierderangs dichter heeft daar geen last van. Ik ervaar geen enkele druk om te publiceren en doe gewoon “mijn ding”. En wat helemaal erg is: ik vind elke nieuwe bundel een hoogtepunt, met louter hoogtepunten. Die eigenschap heb ik gemeen met de bekende dichters: zelfgenoegzaamheid. Nu nog iemand vinden die dat punt in een recensie ondergraaft.

P.S. Dit is een heel gemakzuchtige column.
P.S. We hebben de auto zo lang niet gebruikt dat ie niet meer wil starten. De vraag of we nog een auto nodig hebben, klinkt steeds vaker.

Geplaatst in Geen categorie

Bij ons is de kantoorhumor op hoog niveau. Er wordt ad rem gereageerd, spitsvondig en op selecte momenten trekt iemand een opmerking nog wat verder, zodat iedereen stilvalt en de grap pas na twee seconden landt. Maar vandaag niet. We zongen My Corona, op de melodie van My Sharona en lachten stupide om de naam Woodwing, wat een normale naam is voor een normaal programma, maar we lazen een indianennaam en deden alsof we een vredespijp rookten.

Grappig vind ik ook het naambordje op de trap tussen de vierde en vijfde etage. De trap is plots een brug geworden, vernoemd naar de inmiddels vertrokken directeur van ons bedrijfsonderdeel.

Ik zag in ons bladenrek geniete A4’tjes waarop de overheidscreatieleer wordt gepredikt. Ik ben geen fan van het creationisme, want de aardse leven is niet het resultaat van een scheppingsdaad, maar de overheid is wel bedacht en het gissen naar die schepper gaf mij extatische voldoening.

We krijgen sinds enkele weken een motivatiemail, van een betrokken collega. Hij geeft telkens een weekopdracht, dit keer over goede voornemens en dat we elkaar daarbij moeten helpen. Hij doet dat door plakpapiertjes neer te leggen, met hartenkreten. Hij werkt toe naar 1 maart. Dan is het complimentendag. Onze dienst faciliteert dat intern met complimentenkaarten en -posters. Dat we kanjers zijn. En dat vind ik erg grappig. Hoog niveau… ik zei het u al. We mogen trouwens binnenkort op dienstensafari, langs de vijf grote. Ook erg grappig.

Geplaatst in Geen categorie

Bij uitzondering vandaag niet naar bodycombat gegaan, vrijdag was het zwaar genoeg, maar wel een lange wandeling door de stad gemaakt. Zouden we vaker moeten doen.

Donderdag naar een ambientconcert geweest in De Duif van A Winged Victory For The Sullen + Daniel Wohl. Erg mooi, maar elk nummer wordt aan het ander geregen, zodat je snakt naar pauze. Die kwam er niet, wel een moment om de band te introduceren, zodat ik mijn kans schoon zag, twintig minuten voor tijd.

Grootste deel van de zaterdag en zondag aan mijn nieuwste bundel gewerkt, Songbook, en voorwaar … hij is klaar, en besteld: 25 stuks. Binnenkort in dit theater.

Geplaatst in Geen categorie

‘We gaan eerst genieten van de mooie Seine en bespreken ’s avonds hoe veilig Nederland en Europa zijn, 75 jaar na de bevrijding.’ Dat zegt een NAVO-generaal buiten dienst over de Seine-cruise die hij zal begeleiden, dwars door Parijs naar Normandië.

Mensen hebben stopwoordjes, soms zelfs stopzinnen, zoals het meisje in de trein dat tussen Bijlmer en Amstel, misschien vier minuten, elf keer zegt: “Begrijp je me wel?”

Ik zou een collega spreken voor een artikel, maar die schuift op het laatste moment een andere collega naar voren. Geen punt, vind ik, en ik voer het gesprek. Daarin zegt ze dat ik veel dingen niet mag opschrijven, dus beperk ik me tot wat wel kan. Vandaag belt ze in paniek dat het te eenzijdig is en dat – als het niet anders – ze niet meer wil meedoen. En zo lukt er meer niet de laatste tijd. Ik stop veel tijd en energie in werk dat niet wordt gebruikt, of sterk verandert. Nu ja.

Geplaatst in Geen categorie

Een dag om binnen te blijven, wat nooit erg is; genoeg te doen. Wachten op een bestelling, boodschappen doen, huis aan kant brengen en een template van Lulu.com gedownload. Maar ik kreeg een Word-template waar ik een opmaakprogramma wilde, dus toch naar Blurb. Wonderwel kan ik in dat programma afbeeldingen toevoegen en bewerken. Vooral het componeren is leuk. Twee pagina’s klaar…

Roos had vandaag veel overleggen, waaronder een drogeworstenoverleg. Heet dat echt zo, vroeg ik? Ja. Ben Your Daily Fake Poetry aan het lezen, het chapbook van Bob Vanden Broeck dat bij Gaia uitkomt. Het leest als documentaire poëzie en is duivels goed samengesteld. Een fragment.

Ik volg hem wel, hij stuurt mij, maar hij wordt ook door mij gestuurd. Kan ik zien of ik al slachtoffer geworden ben? Aanvallen laten geen sporen na, er ontstaat een mise-­en­-scène, of beter: een mise-­en-­situation, waar bepaalde dingen zich ontwikkelen. Het is een vreemde uitwisseling.

Begonnen aan het tweede boek van Dörte Hansen, Middaguur. Roos is naar tekenles en ik moet de krant nog lezen…

Geplaatst in Geen categorie

Waterland, de streek waar ik ben geboren (met Purmerend als de “hoofdstad”), wordt door city marketeers voortaan gepromoot als Amsterdam Wetlands. Het idee is het toerisme hiernaartoe te stimuleren, om de druk op de hoofdstad zelf te verlagen. Nu bezoek ik zelf geregeld een buitenlandse hoofdstad, voor bijvoorbeeld een week. Dat biedt meer rust in de vakantie en je oriënteert je beter op wat er nog meer is. Trek je die gedachte door, dan zijn The Amsterdam Wetlands een prima voorstel. Maar op de onnodige Engelse naam (Water Land zou volstaan) na, is er het besef dat de gemiddelde bezoeker maar 2,2 nachten in Amsterdam verblijft. En dan moeten ze naar een museum, de Wallen, een rondvaart maken, de Albert Cuijp en een jointje roken. Maken ze al een uitstapje, dan naar Volendam of Marken, die – o fortuin – in de natte landen liggen. Het is een illusie te denken dat de toerist andere plannen heeft dan de stad bezoeken. City marketing is in dit geval overbodig, zoals ook Amsterdam Beach overbodig is. Zou ik Zandvoorder zijn, dan deed ik Amsterdam een proces aan de broek, wegens inbreuk op de identiteit. Ook al is dat politiek erg beladen …

Geplaatst in Geen categorie

Niets gedaan, althans weinig, beetje huis schoonmaken, sporten, kranten lezen, spotjes besteld voor in de slaapkamer. Nog wel mijn bundel gestuurd naar Meander in de hoop op een recensie. En er is het vooruitzicht dat de vrijdag vanaf eind februari weer mijn vaste vrije dag wordt, zoals vroeger en lang daarvoor, in een ander werkend leven.

Ik kocht de bundel van Maarten van der Graaff en kreeg het poëzieweekgeschenk erbij. Ik las tien gedichten, maar het voelde niet als een geschenk.

Voor de bundel waaraan ik werk, heb ik Illustrator nodig en dus stelde ik Roos voor om dat programma te kopen. Maar dat kan niet meer, zei ze. Je kunt je er in the (de?) cloud wel op abonneren, voor 30 euro per maand. Wordt bezit ook al moeilijker? We kochten uit balorigheid een cd van Peter Fox, Stadtaffe. Nu nog uitvogelen waarop we die kunnen afspelen.

Titels bedenken voor mijn nieuwe bundel gaat heel gemakkelijk: Comic Life, The Batman Chronicles, Songbook, maar met titels komt een beetje verstandig dichter natuurlijk pas achteraf.

Geplaatst in Geen categorie

Mijn 1 euro boodschappentasje met grijze panterprint leidde bij binnenkomst in Perdu direct tot gegniffel bij uitgever Nanne Nauta en dichteres Astrid Lampe, want eenzelfde print staat als een bies op de achterkant van Astrids bundel ‘een sterke suikerlobby’; wat uitgegeven is als extra poëzieweekgeschenk, maar betiteld wordt als alternatief.

Later ging het gesprek over dierenprints en waarom vrouwen die dragen (kracht) en mannen niet per se en dat die prints overal opduiken, misschien omdat de dieren zo zoetjes aan naar de gallemiezen zijn geholpen en dat we er iets van willen behouden. Ook legde iemand uit wat donkere energie is en dat dit ons omgeeft. Daarvoor kwam de poëzie zelf aan bod. Astrid legde criticasters over de knie die haar poëzie zien als knip- en plakwerk, wat niet de essentie is en sowieso niet de opzet. Er werd gesproken over niet-poëzie, ideeën en indrukken die leiden tot, en dat er een nieuwe poëzie is ontstaan, achter de computer, toch geëngageerd, met beeld en geluid en veel componeren en opnieuw zetten.

Mijn naam viel, als uit het fonds van uitgeverij crU, en mensen keken naar me alsof ik een dichter was. En ik had moeten voordragen, maar had mijn bril niet bij me en zei, nee, dank u mevrouw, ik zet die groene bril van u niet op. Er worden foto’s gemaakt.
Bas Geerts, dichter en kunstenaar (en bodycombatter) was er ook. Hij gaf me een goede tip voor hoe ik de witruimte van .jpegs snel kan wegkrijgen. Aan zo’n man heb je wat. Het gaf de middag nog meer zin.

Geplaatst in Geen categorie

antti

Het zijn de eerste barsten in de Oostenrijkse gastvrijheid, constateerde zwager Theo. Bij een diner voor de deelnemers aan het kunstfestival minus20degree gaf iemand geld om af te rekenen, maar gaf de ober geen wisselgeld terug. ‘Omdat je hier altijd fooi moet geven’, zei de ober. En er was een taxichauffeur die de afspraak niet nakwam, van 5 euro per persoon voor brengen en terugbrengen. Hij bracht ons, maar wilde direct weg. Na aandringen bleef hij toch wachten, om aan het eind van de rit een extra bedrag te vragen. De Landesminister Salzburg zat ook in de taxi en sprak er schande van. Oostenrijkers willen deze banen niet, dus moet je wel met Oost-Europeanen in zee, was de teneur. Die bevolken inmiddels ook de pisten.

Het waren de enige smetjes op een fijne week. Op de aankomstdag sneeuwde het flink, wat prima sneeuw opleverde voor de rest van de week – en er was elke dag zon. Het plezier zat ook in het kunstfestival, dat dit jaar voor de vijfde keer werd gehouden. Zwager Theo Deutinger organiseert het (gesteund door zijn vrouw Monique Leenders), met onder anderen architecten Stefanos Filippas en Ana Rita Marques. Dit jaar werden negen kunstwerken gepresenteerd rond het thema Global Village (dat voor drie dragen bestond, gebouwd door studenten uit Münster). Er was onder meer werk van de fin Antti Laitinen, die landschapskunst maakt. Dit keer transformeerde hij een boom. Op zoek naar het perfecte exemplaar (10 kilometer verderop, vandaar de taxirit) zag hij een bevroren meer, waarop hij vroeg waarom niemand gaten in het ijs hakt, zodat je er kunt zwemmen.

Naast mijn eigen poëziebijdrage aan het open podium was er nog het absurde theater van Wolfgang Obermair en Peter Fritzenwallner. Ze hadden gedurende het festival een aantal performances, met op de laatste dag een processie naar de ingang van het dorp waar een kunstberg staat als poort naar Flachau. Je kunt er naar binnen, hadden de kunstenaars uitgevonden, die de stoet (onder wie Roos en ik) de berg inleidden. Daar was poppenspel en zongen de processiegangers in canon Das Ende ist Nah, Das Ende is Nah Hurra, Hurra, Hurra.

Het einde diende zich niet direct aan, maar zo het komt, dan was u gewaarschuwd. We hebben erg hard gezongen.

Geplaatst in Geen categorie

“Ik heb hem écht ontmoet”, zegt Arnold Karskens tegen de journalist van Trouw. ‘Hij zat vlak bij de poort van Kirjat Arba. […] Hij was erg geïnteresseerd in mijn werk. Ik heb hem het artikel opgestuurd en hij heeft nog gereageerd ook, heel positief, maar ik ben die brief helaas kwijtgeraakt. Doodzonde. Een brief van Jezus, wie heeft zoiets? […] Een paar jaar eerder had ik trouwens in Joegoslavië, waar de Serviërs en de Kroaten elkaar bestookten, ook de Heilige Geest al eens ontmoet.”

Een beetje journalist maakt foto’s, opnames, grijpt alles aan om bijzondere ontmoetingen vast te leggen. Niet Karskens. Hij stuurt Jezus een artikel en krijgt een brief terug. Dus hij stuurde zelf per post, anders had hij het mailadres van Jezus gehad. En wie heeft zoiets? Onderwijl vult hij de heilige drie-eenheid aan, want Jezus al ontmoet, de Heilige Geest … nog even en je denkt dat hij de Vader is.

Ik dacht aan de missie van Ongehoord Nederland, dat “amusement wil bieden dat losstaat van het keurslijf van de politieke correctheid die inmiddels in ruime mate de inhoud van het huidige publieke bestel domineert.”

Laatst las ik over het nieuwe decennium, dat veel veranderingen gaat brengen; als the new roaring twenties. De grote bewegingen zijn immers dood of lopen op hun einde, zoals communisme (†) en kapitalisme en we zijn het egocentrisme en cynisme ook wel zat. Wat er voor in de plaats komt? Meer realisme, hoop ik, en dan positief gestemd. Of zoals vriend Ton van ’t Hof het op 1 januari verwoordde:

Ontroerd raken, of contact krijgen met anderen. Of het verheffen van het alledaagse tot een ware kunst. Van dat soort dingen.

Ik ga vanmiddag naar Flachau, een winter ervaren, een weerzien met schoonfamilie en weer een glaasje drinken. Van dat soort dingen.

Geplaatst in Geen categorie

In de trein zat ik tegenover een jonge vrouw die van Amsterdam tot Leiden met een collega belde en de casus van Jesse besprak. Een probleemgeval hoorde ik, die iets had ingeleverd dat megakut was, waarna de woorden tuchtraad en beschermtafel vielen. Dat laatste moest ik even opzoeken. Ik wilde haar zeggen dat je geen vertrouwelijke gesprekken voert in het openbaar, maar bedacht dat ze mogelijk niet beter weet. Dat ze van een generatie is die gewend is alles te delen, via de smartphone. Een generatie ook die zichzelf centraal stelt en waarbij de omgeving er dus niet toe doet.

De jongere van nu is ook mondig. Ik stond op een roltrap, waar twee meiden naast elkaar stonden te keuvelen. Een meisje drong zich er een beetje langs, waarna haar de huid werd vol gescholden. Boem, zomaar ontploft.

Er kwam een uitnodiging voor de nieuwe bijeenkomst van de dienst waarbij ik werk. Thema dit keer: van hard en moet, naar hart en moed. En ik dacht: ja, misschien is het goed dat we de zachte kant zoeken, maar ik gebruikte andere woorden.

Geplaatst in Geen categorie

Ik vind NRC-columniste Japke-d. Bouma de machtige gesel van de kantoortaal, de hofnar die de koning-manager een spiegel voorhoudt. Dat doet ze al jaren en blijft dat jaren doen. Toch heb ik een experiment voor ogen: Japke embedded (ze noemt het vast anders). Ze werkt dan een maand in een bedrijf of organisatie, waar ze rapporten mag lezen, vergaderverslagen en notulen. Daar mag ze dan vrijelijk over schrijven; nietsontziend en eerlijk. Voor bedrijven die transparantie nastreven lijkt me dat een prima lakmoesproef.

Ik wil haar graag uitnodigen bij de politie. Er is hier materiaal voor jaren lol, maar een maandrapportage vind ik een mooi begin. Zo wees een collega mij op de multi centrale aspect specificatie (zo geschreven) en de ik-weet-het-beter-bus, met de vraag wie voorin zit, wie de bus bestuurt. Had ik meer tijd gehad, had ik mooier dingen gelezen. Zoals ik eerder participatie-judo kreeg of trainingen die jou, als mens, centraal stellen.

Even een moment van zelfzorg. Weg uit de alledaagse hectiek; vertragen en verbinden met jezelf en van daaruit met de ander en je omgeving.

Vandaag leerde ik nog meer. Ik volgde met enkele collega’s een reanimatiecursus waarbij we leerden om volwassenen te reanimeren en om een AED te gebruiken. Uiterst zinvol, vind ik. Een goede vriend van mij is er nog, omdat iemand het belangrijk vond om te leren reanimeren. Je zou denken, anderen vinden dat ook, maar een collega van een andere afdeling vertelde ons dat zij de vergaderruimte had geboekt, deze ochtend, dus waarom zaten wij hier nog. Wij hebben dit veel eerder geboekt, zei ik, en dat we bezig waren met een belangrijke cursus. Ze ging weg, stuurde enkele collega’s op ons af, die net deden of ze verrast waren anderen in hun vergaderruimte te zien, waarna ze even later zelf kwam. ‘Bent u de coördinator’, vroeg ze aan mij, ‘hebt u dit geregeld?’ Ik antwoordde slechts deelnemer te zijn, waarna ze boos zei dat ze hier een zaak van ging maken. Hier gaan we wat van horen. Ze verzuimde te vragen van welke afdeling we zijn, maar ik verwacht een boze mail (met chefs in cc, wellicht de korpschef). Dat zou mooi uitkomen. Die spreek ik morgen toch. Over geweld tegen politieambtenaren.

Geplaatst in Geen categorie

20200104_123457

Het jaar nog net afgesloten met een blik op een ontwerp waarboven stond: participatie-judo, waarvan ik dacht dat het was verzonnen, maar het staat in het Tijdschrift voor de Politie, in een verhaal over burgerparticipatie bij opsporing.

De essentie is om niet tegen burgerinitiatieven te ‘vechten’, maar deze juist te omarmen en samen de juiste kant op te bewegen en leiden waar nodig.

Ik zou het participatiedans noemen, maar dat is wellicht te frivool voor de zwaardmacht die de politie uiteindelijk is.

Het jaar geopend zonder alcohol. Ik deed het eerder en kan het goed volhouden, hoewel wintersport over twee weken lastig wordt, daar ik nauwelijks wilskracht heb. Ik denk dat ik matig drink en er een maand alcoholvrij aan toevoeg. In Flachau opent over twee weken het festival minus20degree 3 days | 9 artists | 20 architects | 1 global village, georganiseerd door zwager Theo Deutinger. Hij vroeg me gisteren of ik met mijn (flarf)poëzie wil meedoen aan het open podium. Ik heb al jaren niet voorgedragen en overdacht te veel (moet ik eerst flarf uitleggen, de Amerikaanse oorsprong en dan werk vertalen in het Engels of Duits?), maar het thema is global village, zegt hij, dus bijdragen uit alle landen zijn welkom.

Toch maar doen…

Op 1 januari ben ik begonnen een nieuwe bundel; dit naar aanleiding van de tentoonstelling Composicions van Christian Marclay, die collages maakt van cut-outs van graphic novels en reclame. Poëzie is er (meen ik) nog niet van gemaakt, dus daar waag ik me aan. Materiaal vinden is gemakkelijk, het verwerken niet. Of ik ga knippen-plakken wat authentieker is, of ik digitaliseer, zodat ik woorden kan herhalen, op lijn kan zetten, kan vergroten en zodoende beter kan componeren. Veel werk, maar ik heb alle tijd.

Voor al die collega’s die me een culinaire snob vinden: vanavond eten we een salade van scheermessen, ham, eend en linzen, met een cavadressing. Nu jullie weer.

Geplaatst in Geen categorie

Goed volk?, vraagt mijn vader als ik op de deurbel druk. Ja, goed volk, is het standaard antwoord, of iets anders, maar dat hoort ie toch niet. Eenmaal binnen blijkt dat hij een groot blauw oog heeft. Daarnaar gevraagd is hij vorige week in huis gevallen, plat op zijn gezicht, dus een grote bloedneus erbij. De bloedvlek, grapt ie later, is een mooi aandenken. Griezelig is het ook. Hij heeft in zijn val de buffetkast op een haar na gemist. De noodknop op zijn polsband werd door de val ook ingedrukt, bij toeval, waardoor er snel hulp was.

Hij zegt verder dat zijn toch al slechte zicht (één oog blind, één op vijftig procent) nog verder terugloopt. Ik vraag of ie het nog redt, naar bed gaan, douchen, de dagelijkse gang naar het tehuis aan de overkant, maar dat wimpelt hij af. Gaat prima. Mijn vader is een trots man, die zich niet graag afhankelijk maakt van anderen. Gelukkig trekken anderen zich daar niets van en hij krijgt spontaan hulp, van vooral mijn zus Marjon en broer Robbert, die een oogje in het zeil houden en (onder meer) boodschappen voor hem doen.

Het gesprek vandaag ging zoals alle andere gesprekken, met vaste rituelen over werk (dan heb je tenminste vakantiedagen, ik moet alles in mijn vrije tijd doen), over reizen en over de keuze tussen twee diners in het tehuis waar hij elke dag eet. Vragen buiten dat kader zijn bij voorbaat kansloos, want hij weet het toch niet meer. Op de weg terug zegt Roos dat zij weinig kan inbrengen, in ons vader-zoon-ritueel, maar dat ze merkt dat hij het wel fijn vindt dat we op bezoek komen. Te weinig, moet ik bekennen.

Geplaatst in Geen categorie

Half leeg
Weer een verzoek om een artikel te schrijven. Alsof er over dat onderwerp nog niet genoeg is geschreven. En of het morgen klaar kan zijn. Met de afstemming die we hier hebben, gaat dat nooit lukken. Maar goed, je leest de briefing en ziet direct dat je collega er geen kaas van heeft gegeten. Want wat moet je met een kernboodschap als niet duidelijk wordt waarom dit artikel er moet komen? Ondanks al je uitleg is het nog steeds alsof je telkens opnieuw begint. Schrijf maar wat, dan vinden we er later wel wat van. En o ja, er staan vijf collega’s in de cc, die lezen ook mee. Alsof die weten waarover ze praten. Je drinkt nog wat kantoorkoffie en gaat toch maar bellen. Met moeite krijg je de informatie boven tafel, want alles ligt gevoelig en het is eigenlijk te vroeg om hierover te praten. Toch weet je er wat van te maken. Er ligt zowaar een artikel dat door de beugel kan, alleen dankzij jou, zegt de eindredacteur. Nu nog afstemmen. Twee dagen later krijg je de tekst terug. Prima stuk, vinden ze, mooi geschreven, maar we hebben wat aanpassingen gedaan. Je opent het document en ziet de Rode Zee. Ze hebben nog wel de moeite genomen met track changes te werken. Moedeloos accepteer je de veranderingen en stuur je het stuk naar vormgeving. Je benadrukt nog dat ze jouw naam er niet bijzetten. Wat een tijdverspilling. Ben je daarom redacteur geworden?

Half vol
Weer een verzoek om een artikel te schrijven. Mooi, want over dat onderwerp is nog niet veel geschreven. En of het morgen klaar zijn. Natuurlijk. Met die afstemming die we hier hebben, komt het zeker goed. Je leest de briefing en zie direct dat je collega er werk van heeft gemaakt. Die snapt het. Het is je direct duidelijk waarom dit artikel moet komen en wat ervan wordt verwacht. En die kernboodschap is een prima leidraad. Je merkt dat er naar je is geluisterd, dat alles wat je eerder uitlegde is begrepen. En o ja, er staan vijf collega’s in de cc, die lezen ook mee. Gelukkig maar. Het is lastige materie, waar inbreng van deskundigen nodig is. Je drinkt nog wat van die lekkere kantoorkoffie en gaat aan de slag. Het gesprek met de geïnterviewde verloopt vlot, je krijgt alles boven tafel. Geen wonder dat je er een prima stuk van weet te maken. Er ligt een goed artikel, dankzij jouw inzet, ziet de eindredacteur. Nu nog afstemmen. Twee dagen later krijg je de tekst terug. Prima stuk, vinden ze, mooi geschreven, maar we hebben wat aanpassingen gedaan. Je opent het document en ziet hier en daar wat aanvullingen, maar wel goede. De tekst is er beter door geworden. Ze hadden heus niet met track changes hoeven werken. Deze mensen snappen waarover ze het hebben. Je accepteert alle verbeteringen en stuurt het stuk naar vormgeving. Je benadrukt nog dat ze jouw naam er bijzetten. Wat een fijne opdracht. Daarom ben je redacteur geworden!

Geplaatst in Geen categorie

In Toms Ierland vergeleek een econoom de Brexit met het vertrek van Geri Halliwel uit de Spice Girls, die ook dacht het alleen te redden. De Britten overschatten zichzelf al honderden jaren, stelde de econoom. Door het vertrek uit de Europese Unie zijn ze niet langer de dominante partij maar de ontvangende en heeft Duitsland Engeland by the balls. Ierland beleeft een nieuwe bloeiperiode, the Celtic Phoenix (in de jaren 90 nog de Celtic Tiger), maar die komt in zwaar weer. Ierland is erg afhankelijk van de export van landbouwproducten (zestig procent van het vlees gaat naar de overkant) en de grote bedrijven die zich er nu vestigen, zoals Facebook en Google, bieden geen garanties voor de lange termijn. Is het belastingklimaat elders gunstiger, dan zijn ze weg.

Ik heb wat met Ierland, waar ik in 2001 een jaar woonde, in Dublin. Ik werkte toen voor UPS, voor het callcenter. Ook een bedrijf dat op belastingvoordelen uit is.

De laatste weken zat ik mijzelf vreselijk in de weg, door berichten die niet loskwamen of ingrijpend veranderden, wat frustreert. Ook waren er collega’s buiten de dienst die me als inktkoelie zagen, die zelf even bepaalden dat ik een stuk moest schrijven. Maar de omslag is gemaakt, door twee dagen in Den Haag, waar ik lekker heb gewerkt. Ook heb ik concrete plannen voor artikelen in het personeelsblad, waarmee ik in januari begin. Het plan is afdelingen te bezoeken die weinig voor het voetlicht komen, zoals Intake & Service en Arrestantenzorg. Zin in.

In januari moet ik even droogvallen. Het is de laatste maanden te verleidelijk om niet even een glaasje te drinken. Ik heb daardoor een bolle kop en de buik groeit, ook al sport ik twee, vaker drie keer per week. Roos vond trouwens nog twee prachtige musea in Japan. De voorpret groeit en groeit.

Geplaatst in Geen categorie

Ik lees te weinig poëzie, voor de liefhebber die ik ben. Wel lees ik elk nieuw gedicht van Ton van ’t Hof, die de laatste tijd veel goeds produceert, naast het proza dat hij dan blog noemt. Los van dat kan meer poëzie geen kwaad. Omdat het de zinnen verzet en dat heeft elk mens nodig (en dat hoeft niet per se met poëzie). Voor werk bijvoorbeeld. Ik loop al wat jaren mee en weet hoe dingen kunnen gaan. Dan voorzie ik problemen en waarschuw daarvoor om vervolgens te zien dat het zich precies voltrekt als voorspeld. Alleen heb je er niets aan om gelijk te krijgen. Meebewegen is beter.

Roos heeft het gat in onze Japanse rondreis komend voorjaar gevuld. Naar aanleiding van een NRC-artikel over Odawara Art Foundation van Hiroshi Sugimoto (‘Een paradijs, maar dat besef je juist pas als je weg bent. Dan wordt het een vluchtplaats in je hoofd’, schrijft Hans den Hartog Jager) kwam ze uit bij het Shoji Ueda Museum of Photography, in Houki, waarvan alleen al het gebouw uiterst indrukwekkend is. We zochten nog een bestemming tussen Okayama en Osaka in en hebben die nu gevonden.

We aten weer verrukkelijk dit weekeinde. Op zaterdag tarbot met gegrilde groente en op zondag geitenvleessaté met sajoer boontjes. Alles kan een mens gelukkig maken, wist ik: poëzie, zelfkennis en lekker eten bijvoorbeeld.