Vanuit het raam zag ik mijn vader lopen
hoorde ik dieren loeien, een wit stuk
dat zich net naast het midden plaatste
niet overweldigend, eerder onvoorzien

het kader was bepaald met dat ene woord
exacte formuleringen stonden open
een mooie vrouw, gelig, droog gras

een zin waarover ik het nog wil hebben
de houding van de mensen is innig, thuis
vond ik een envelop vol briefjes aan mijzelf.
Was er niemand, had ik vaarwel gezegd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s