In de eerste hap lucht na mijn coma bloeide
koolzaad, wipten pimpelmezen naar één kant
naar het witte perspectief, het einde van ruimte
en tijd dat je door barsten in de lucht kunt zien

maar de kleuren waren valer, verlegen haast
ik draalde met mijn armen op de rug, een zwarte
viltstift vast. Het is geen systematische observatie.

Het toekomstplan is om een zwarte walnotenboom
te planten, een historisch moment mee te maken
we zien het nog door de natte ramen, het klopt
hoe de lucht nooit te veel ruimte inneemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s