Geplaatst in poëzie

Aha, het rapport

Abduraman wil een paar minuten zingen
boven een snelkookpan, een jongen
van de oude stempel

die nog kazen van de raven rooft
blij is als de dingen blijven hangen.

Soms roept hij spontaan naar een vrouw
dat ze moet wachten tot de zee bedaart
zodat de kwelderkonijnen zich
aan haar voeten kunnen vlijen.

Abduraman vindt dat ontzettend lollig.

Dan trekt hij zijn nagels in, zet zijn oren
naar achteren en stampt hij
de woorden uit het water.  

Geplaatst in Berichten

Ik was met papier, glas en plastic op weg naar de afvalbakken, maar een dame riep mij nog voor de bakken dat als ik het afval niet kwijt kon, ik het weer naar huis moest nemen en niet zou dumpen naast de bak.

Aan het begin van de avond fietste ik bij Lijnden, waar een vrachtwagen de smalle weg bijna geheel blokkeerde. Het was druk op de weg, want spitstijd. Dan rijd ik even over de stoep, maar twee mannen van de vrachtauto hadden mijn gedachten gelezen, want snel blokkeerden ze de stoep en dat ik het niet moest wagen…

Mijn aura moet gisteren diepzwart zijn geweest. Het sijpelde door naar vandaag waar ik een collega enkele journalistieke vragen stelde over een bericht, waarna mij direct werd verweten dat ik zo negatief deed en waarom ik niet gewoon kon doen. Het past bij deze tijd om feiten, of vragen over feiten, af te doen met gevoel; emoties zijn nu argumenten.

Ik dacht altijd dat je hashtags nodig hebt om foto’s op Instagram met velen te delen, maar met een hashtagvrije foto van een kunstwerk in het Stedelijk Museum kreeg ik tot mijn verbazing likes van onbekende volgers, zelfs van het Stedelijk.

Ik vroeg me af of ook ik een zwart blok moest posten uit solidariteit met Black Lives Matter, maar ik ben geen social activist. Ook vond ik de hashtag blackouttuesday slecht gekozen. George Floyd is op een woensdag gestorven. Gun de man minstens een week, een maand om hem te gedenken.

Geplaatst in poëzie

Houd een taxi aan, maak een praatje
van ver boven ons een fout seizoen
lucht die je verzint bij steppelanden.

Daar prijzen ze mannen met baarden
nat van tranen, baarden die beweren
dat je oud bent voor je iets gaat zien

meisjes misschien die achter het stuur
nog handen schudden, raadsels zingen
terwijl ze je in de spiegel draaien

dat er – hand op het hart – een kiosk bestaat
waar een Tataar iets vanonder het zadel
zou verkopen.

Geplaatst in Berichten

‘Hebben jullie de laatste 24 uur klachten gehad, voelen jullie je gezond’, vroeg een beveiligingsdame van het Stedelijk Museum. Welke tijd hebt u gereserveerd? 14.15 uur zei ik, om 13.56 uur, wat een aankomst voorschreef tussen 14.00 en 14.15 uur. Vooruit, we mochten doorlopen. Wel nog even handgel gebruiken en de museumkaart tegen het glas houden om te scannen.

In de zalen beneden mochten telkens maar weinig bezoekers zijn: vijf, twee, soms negen, wat de rondgang vertraagde. Eenmaal boven, bij Nam June Paik, hadden we het museum bijna voor onszelf.

Het wachten in rijen zit er goed in. Ik stond buiten voor de supermarkt bij de fietsen te wachten. Een jongen vroeg me netjes of de rij achter mij begon.

Nam June Paik
De roltrap was in het begin rood.
Geplaatst in Berichten

Opeens wilde ik het uiterlijk van mijn site aanpassen, wat snel lukte, maar niet naar wens. Dit weekend neem ik er meer tijd voor. Vandaag was ik weer eens op kantoor, morgen ook en de weken erna vaker. Het voelt goed om onder collega’s te zijn, ook al zijn het niet mijn vaste maatjes van de redactie (met Marco L. als gunstige uitzondering).

De vraag kwam of er aandacht kon komen voor houtstookgedupeerden, wat mensen zijn die last ondervonden van houtstook. Hun belangenbehartiger is het Luchtfonds. Ik durf er vergif op in te nemen dat een van onze benedenburen lid is. Verleden jaar gebruikten we één keer een wegwerpbarbecue om een visje te bakken en dat was voor de dame in kwestie al reden om luidkeels te klagen. Dat het zo toch niet kon.

Ik erger me aan het woord eindresultaat, wat je vaak hoort, maar wat je gewoon resultaat kunt noemen. Er is immers geen beginresultaat. Of is dat als je met niets begint? Een soort luchtfonds.

Geplaatst in Berichten

Suppen dus, met Edward, in de Vecht. Wat neerkomt op je balans vinden op een wankele plank die toevallig in het water ligt. Ik bleef droog, ook al viel ik bijna in het water toen hij me zei ergens naar te kijken. Blijkbaar moet je je hoofd niet te snel omdraaien. En waarom zou ik het erg vinden om in het water te vallen?

Het bleek een noodzakelijke ontspanning na een dag vol energieverspilling. Van hogerhand was besloten tot een bericht over een onderwerp, maar degenen van dat onderwerp wilden dat per se niet. Afijn. Veel bellen en uitleggen en nergens toe komen. Zoals de laatste weken vaker gebeurt.

Volgende week zaterdag gaan de musea open. Wij reserveerden een toegangstijd voor het Stedelijk Museum, omdat het tijd wordt om de zinnen te verzetten. Het is in elk geval beter dan Netflix, waar we in de zoveelste Scandinavische thriller zitten. Tussendoor lezen we wel door. Nu lees ik een boek dat ik al jaren heb: Het geheim van Anna Enquist, maar de dichteres bevalt me beter dan de romancier. Bij Ilja Leonard Pfeijffer is dat andersom.

We proberen nog steeds zo veel mogelijk thuis te zitten, drukte te vermijden. Intussen bouwen we aan herinneringen niets op, alleen dat we thuis moesten blijven. Ik denk dat ik mijn geheugen door Facebook laat beheren. Het maant me elke dag: kom morgen terug voor meer herinneringen. O, wat zou ik morgen weten?